24.12.14

Φιλιά ανάμεσα σε μαρμελάδες.

Να φιλιέστε. Να φιλιέστε σε κυλιόμενες σκάλες, τα κορίτσια στο πάνω σκαλοπάτι και τα αγόρια στο από κάτω,να κρατούν αυτές τα μαλλιά τους στο πλάι για να μην μπερδευτούν οι τούφες τους με τα φιλιά, και αυτοί να τις κρατάν από την μέση, σφιχτά σαν να'ναι να τους φύγουν.
Να φιλιέστε στο πλοίο. Εκεί που κάθεστε δίπλα-δίπλα και φυσάει το καλοκαιρινό θαλασσινό αεράκι να γυρνάει ο ένας στον άλλον να φιλάτε πρώτα την μύτη του άλλου και μετά στο στόμα. Και με το ένα χέρι να κρατάνε τα κορίτσια τα μεγάλα τους ψάθινα καπέλα, σαν αυτά της Αλίκης Βουγιουκλάκης και τα αγόρια τα μαλλιά τους που τα ανακατεύει ο αέρας. Και έτσι που θα πιτσιλάει το θαλασσινό νερό τα πρόσωπά σας, να'ναι τα φιλιά αρμυρά και όχι γλυκανάλατα. 'Ετσι κι αλλιώς το αλάτι μας λείπει από τις ζωές μας.
Ο κόσμος πρέπει να φιλιέται. να φιλιέται για καλημέρα πριν πάει δουλειά και για καληνύχτα, πριν πλακωθούν από το πάπλωμα. Όταν κάνει κρύο να αγκαλιάζεται, πρέπει ο κόσμος. Να ψάχνουν τα χέρια κάτω από κασκόλ και μαλλιά έναν λαιμό να κρατήσουν μέσα στα χέρια τους και δύο ροδαλά μάγουλα να χαϊδέψουν οι αντίχειρες. Να φιλιέται μέσα στην μέση του δρόμου και γύρω τους οι άλλοι να τρέχουν , να περπατάν γρήγορα, να μιλάνε στο κινητό, να κουβαλάν ψώνια, να κάνουν ποδήλατο, και δύο άτομα μέσα στην μέση, να σταματάν τον χρόνο και να φιλιούνται. Να τους κοιτάνε οι περαστικοί και να ζηλεύουν λίγο. Και να χαμογελάνε. Να φιλιούνται ανάμεσα σε ράφια στο σούπερ μάρκετ κρυμμένοι ανάμεσα στην μερέντα και στις μαρμελάδες. Να φιλιούνται στην κουζίνα, με την μυρωδιά της κανέλας που ψήνεται μαζί με τον κιμά, δίπλα από το μισάνοιχτο παράθυρο που τους επιτρέπει να βλέπουν τον βαθύ μπλε ουρανό κεντημένο από μικρά, ασημί αστέρια.
Να φιλιούνται μέσα στο βαγόνι του μετρό που τρέχει πάνω σε παλιές ράγες που το κάνουν να πάλλεται συχνά πυκνά και ρίχνει τα κορίτσια μέσα στην αγκαλιά των αγοριών. Να φιλιούνται γιατί στην επόμενη στάση ένας από τους δύο θα κατέβει. Και αφού ο ένας από τους δύο φύγει, να αγγίξει ο άλλος τα χείλια του, να τα δαγκώσει λίγο, να τα γλύψει για να δει αν έχουν γεύση ακόμα από το φιλί, αν έχουν μυρωδιά, αν είναι διαφορετικά τώρα, αφού ενώθηκαν με το άλλο χείλια. 
Να φιλιέστε σε συναυλίες του αγαπημένου σας τραγουδιστή χορεύοντας αγκαλιά πάνω στο καυτό, τσιμεντένιο δάπεδο από τον χορό με κουβέρτα την πάχνη από τις λαχανιασμένες ανάσες του πλήθους που τραγουδάει και χορεύει. 
Να φιλιέστε μέσα στην θάλασσα και ο ήλιος να καίει τις πλάτες σας και να τις τρώει το αλάτι. Και να έχετε τα μάτια κλειστά από την αντηλιά ακούγοντας το κύμα και την μουσική από την παραλία.
Να φιλιέστε στα αεροδρόμια για ''καλώς ήρθες'' ή ''αντίο''. 
Να είναι υγρά, δροσερά, πεινασμένα και χαμογελαστά τα φιλιά όλου του κόσμου. Να φιληθούμε όλοι μαζί και να γίνει μια μεγάλη έκρηξη και πολλά μικρά, τόσο δα, χρωματιστά γυαλιστερά χαρτάκια να γεμίσουν όλον τον κόσμο, να πετάξουν ψηλά πάνω στον ουρανό και μετά να έρθουν να κάτσουν στα κεφάλια μας, στο πρόσωπό μας, στους ώμους μας και να 'μάστε έτσι, πολύχρωμοι και ευτυχισμένοι...

12.11.14

To know us better

Σκηνή πρώτη.
To know us better.
Και όταν λέω us, εννοώ εμένα και εσένα, εσύ εμένα και εγώ εσένα.
Να μάθω πώς πίνεις τον καφέ σου, με μαύρη ή άσπρη ζάχαρη και κάθε πρωί να τον ετοιμάζω και να τον αφήνω πάνω στον πάγκο της κουζίνας, ζεστό και μοσχομυριστό να μπαίνει μες τα ρουθούνια σου, να γαργαλάει τις αισθήσεις σου για να ξυπνάς με ένα χαμόγελο.
Να ξέρεις ποιες ταινίες μ'αρέσουν, αυτές με τους σούπερ ήρωες και αυτές του Ταραντίνο κι αν μ'αρέσει να τρώω ποπκορν στο σινεμά ή νάτσος.
Να μου πεις ποια μπύρα προτιμάς για να παραγγέλνω μαζί την δική σου και την δική μου, εκτός κι αν σου αρέσει καλύτερα το κρασί. Να πίνουμε μαζί, για να κάνουμε κεφάλι μαζί, για να θυμόμαστε αστείες ιστορίες από την ζωή μας και να τις μοιραζόμαστε και να γελάμε μαζί ή να συγκινηθούμε μαζί και κάπως έτσι να γίνει το get to know us better.
Σκηνή δεύτερη.
Να πάρουμε ένα λεωφορείο, ένα τρένο ή να νοικιάσουμε ποδήλατα και να πάμε μια μικρή εκδρομή ή βόλτα κάπου μαζί. Κι αν βρέχει να τρυπώσουμε σε ένα μικρό καφέ και να μη λέμε τίποτα για λίγο για να δούμε αν μπορούμε στην σιωπή. Και μετά όταν μιλήσουμε να πούμε για άλλα, πιο μεγάλα ταξίδια, σε εσωτερικό ή εξωτερικό, χειμερινά για σκι σε ένα σαλέ, όπου θα πίνουμε ζεστό οινόμελο και έξω θα χιονίζει, ή και καλοκαιρινά σε μια παραλία με τα μαγιό μας να παίζουμε καθισμένοι οκλαδόν τάβλι και να μπαίνει άμμος μέσα στο ταμπλό και 'γω να εκνευρίζομαι και να την πιάνω με τα δάχτυλα για την πετάξω έξω.
Κι αν έχει ήλιο να αράξουμε σε ένα παρκάκι και να μιλάμε για μουσική, για μπάντες, για ραδιόφωνο, για συναυλίες που έχεις πάει εσύ, και γι' αυτές που έχω πάει εγώ. Να σου δίνω τα ακουστικά από το mp3 μου για να ακούς τα αγαπημένα μου κομμάτια και να μου τραγουδάς εσύ τα δικά σου.
Σκηνή τρίτη.
Μετά να έρθω να κοιμηθώ σπίτι σου και να γνωρίσω τα αγαπημένα σου άτομα. Για να μαγειρέψουμε μαζί, να φτιάξουμε ένα γλυκό μαζί, να παίζουμε επιτραπέζια όση ώρα μαγειρεύουμε και να γελάμε γιατί το γέλιο ενώνει τον κόσμο. Να πέφτουν στον πάγκο τα υλικά και 'συ να μου πετάς τα φύλλα από τα λαχανικά και 'γω αφρό από το πλύσιμο των πιάτων. Για να γελάμε και πάλι και να βλέπεις εσύ το χαμόγελο μου και ΄γω το δικό σου και να το φιλάω. Να μην φιλάω τα χείλια σου, να φιλάω το χαμόγελο σου θέλω. Και να ερωτεύεσαι εσύ το δικό μου.
Να πάμε στο σούπερ μάρκετ μαζί για να πάρουμε αυγά, γάλα και νουτέλα για το επόμενο πρωί και ίσως μερικές λιχουδιές για να μασουλάμε στο κρεβάτι. 'Ετσι, να ξέρω που μένεις και κάθε φορά που περνάω κάτω από το σπίτι σου ή εσύ από το δικό μου να κοιτάμε στα παράθυρα για να ένα γρήγορο νεύμα και ένα μικρό χαμογελάκι.
Σκηνή τρίτη.
Να μαλώνουμε. Να σου πετάω μαξιλάρια και να κοιτάς νευριασμένος έξω από το παράθυρο. Και ΄γω να φωνάζω και εσύ να μην μιλάς. Και μετά να σου γυρνάω την πλάτη και να με χτυπάς στον ώμο γιατί δεν μπορούμε να μείνουμε μαλωμένοι πολύ ώρα. Και να ξαναμαλώνουμε, αυτή τη φορά να μου φωνάζεις εσύ και ΄γω να στέκομαι με τα χέρια πίσω από την πλάτη μου, μαγκωμένη πάνω σε έναν κρύο τοίχο. Και να μην τα βρίσκουμε κατευθείαν, αλλά την επόμενη μέρα γιατί θα μάθουμε να μαλώνουμε. Και μετά να μαλώνουμε χωρίς φωνές και χωρίς άσχημα λόγια μόνο με ματιές που θα τρυπάνε την καρδιά μου σαν σούβλα και θα κάνουν την κοιλιά σου κόμπο. Και να μην μιλάμε για λίγες μέρες, Και μέσα σε αυτές τις μέρες να μάθω εγώ εσένα μέσα στην απουσία σου και ΄συ εμένα μέσα στην δική μου. Κι όσο μου λείπεις τόσο πιο πολύ να σκέφτομαι τα πάντα σου και να σε μαθαίνω καλύτερα. Κι όταν ένας από τους δύο λυγίσει πια, να μου χαϊδέψεις τα μαλλιά να μου χαμογελάσεις και τίποτα να μην πεις. Γιατί και οι δύο θα ξέρουμε και δεν θα χρειαστεί να μιλήσουμε, μόνο να πάρουμε ένα παγωτό και να περπατήσουμε πάνω σε ξερά φύλλα, πεσμένα στον δρόμο και πάνω στο παγωμένο γρασίδι ( εμείς θα τρώμε παγωτό το χειμώνα και σούπα noodles το καλοκαίρι.)
Σκηνή τέταρτη. Κι σαν σε μάθω, σαν μικρό βιβλιαράκι με ποιήματα που όσες φορές κι αν τα διαβάζω πάντα θα μου αρέσουν όσο την πρώτη φορά, σαν κλασσική ταινία ελληνικού κινηματογράφου που πάντα θα με κάνει να γελάω το ίδιο δυνατά σαν να την βλέπω πρώτη φορά, να με έχεις μάθει κι εσύ και η πορεία μας να είναι ρόδα σε κατηφόρα με μικρή κλίση, εύκολη και άνετη. Και σαν μάθουμε ο ένας τον άλλον θα βρίσκω όλα τα σημεία σου ακόμα και μέσα στο σινεμά, όπου μόνο το φως από το μεγάλο πανί θα μας βοηθάει να βλέπουμε, ακόμα και στο λεωφορείο το βράδυ που θα μας πάει στο αεροδρόμιο και θα κλείνει τα φώτα κατά την διάρκεια του ταξιδιού. Θα έχω μάθει τι σημαίνει όταν σηκώνεις το φρύδι, όταν στραβώνεις στο πλάι το στόμα, όταν δαγκώνεις τα δάχτυλα σου, όταν θα κοιτάς απότομα αριστερά. Θα βλέπω την καταιγίδα πριν ακόμα έρθει και θα ξέρω πως να σου φτιάχνω το ουράνιο τόξο. Και οι τίτλοι τέλους θα είναι μια ατελείωτη λίστα από τραγούδια που έχουμε ακούσει μαζί.

17.10.14

Τα όλα μου.[κι ας μη σε νοιάζει]

Και δε θα το δεις.
Μάκρυναν τα μαλλιά μου και άλλαξα χτένισμα, αλλά δε θα το δεις.
Πήρα και ένα ωραίο μακρύ φόρεμα, γαλάζιο, πλισέ, όταν κάνω σβούρες χορεύοντας, ανοίγει σαν τέντα από σκηνή τσίρκου που μέσα γίνεται χαμός-είναι τα πόδια μου που κάνουν φιγούρες. αλλά δε θα το δεις. Και δε σε νοιάζει και να το δεις.
Έβγαλα και τα καλοκαιρινά από την ντουλάπα και έβαλα τα αγαπημένα μου φουτεράκια και πουλόβερ πράσινα, μπλε, μπορντό, μάλλινα. Πάνε ωραία με τα μακριά μου μαλλιά, νιώθω σαν μια μπάλα ζεστασιάς, πάντα έτοιμη για μεγάλες αγκαλιές. Αγκαλιάζω την κούπα του καφέ, όμως.
Και 'μένα πια δεν με νοιάζει αν τα δεις εσύ. η κάποιος συγκεκριμένος ''εσύ''.
Πάω μόνη μου στο σούπερ μάρκετ και τα καταφέρνω μια χαρά. Και περπατάω μόνη μου μεγάλες αποστάσεις και δεν βαριέμαι. Απλά κάθε φορά που περπατάω θέλω να είναι κάποιος δίπλα, να μου πιάνει το χέρι να το βάζει μέσα στην τσέπη του. Είμαι σαν ένα ράφι στο σούπερ μάρκετ που πάω μόνη μου, πάντα γεμάτη τόσα πολλά να δώσω. Και πηγαινοέρχονται οι πελάτες άλλοι μένουν πιο πολύ άλλοι λιγότερο και κάποιοι παίρνουν πολύ λίγα άλλοι παίρνουν λίγο πιο πολλά κανένας δε τα παίρνει όλα. Και εγώ είμαι εδώ σε αυτόν τον κόσμο για να τα δώσω όλα και να τα πάρω όλα. Έχω πάντα χέρια, μάτια και καρδιά ανοιχτά. Και χαμόγελο έχω πάντα. Το ντύνω κόκκινο, ροζ, τσιχλοφουσκί. Δε με νοιάζει. Δε με νοιάζει τι λένε να κρατάω πισινές, να μην ανοίγω την αγκαλιά μου, ούτε να χαρίζω χορούς από 'δω κι από 'κει. Μα αν δεν χορέψουμε πώς σε ρωτώ θα περάσει η νύχτα; Όχι αυτή η συγκεκριμένη νύχτα αλλά όλες οι νύχτες. Εσένα δε σε νοιάζει , αλλά νοιάζει εμένα. Τα φορέματα τα πλισέ, τα μακριά, τα κοντά, τα μίνι ή τα στενά πρέπει να φορεθούν για να χορέψουν. Και τους καφέδες δε μπορώ να τους πίνω μόνη μου. Έχεις δει εσύ κανένα τραπέζι σε καφέ να έχει μία μόνο μια καρέκλα; Όχι. Γιατί ο καφές φτιάχτηκε για δύο και πάνω. Αλλά δεν σε νοιάζει ούτε αυτό. Εσύ δεν πίνεις καφέ. Και 'γω τι να κάνω και καφέ θέλω να πίνουμε μαζί, και τα πυροτεχνήματα να τα βλέπουμε μαζί, και θα σε αφήνω να τρως και από τα ποπκορν μου όταν θα βλέπουμε ταινία μαζί.
Να αδειάζουμε μαζί και να γεμίζουμε μαζί. 
Και όταν είμαστε μακριά πάλι να 'μάστε μαζί.
Και όταν βλέπω ένα γατί στο δρόμο να το βγάζω μια φωτογραφία και να στο στέλνω κι ας μη σε νοιάζει. Να το δεις γιατί νοιάζει εμένα. Και ΄γω να ρθω στην συναυλία που δεν ξέρω το συγκρότημα για σένα. 'Έτσι πάνε αυτά. όλα μαζί. σε νοιάζει-δε σε νοιάζει.

8.8.14

Η playlist της Θεσσαλονίκης.

Είναι το πρώτο μου καλοκαίρι μακριά από την αδερφή του Μέγα Αλέξανδρου, την πολύχρωμη και ευδιάθετη γοργόνα, που την λένε Θεσσαλονίκη. Ακόμα κι όταν ήμουν φοιτήτρια στην χαοτική και πάρτυ άνιμαλ Αθήνα, πάντα ήμουν χαρούμενη όταν κατέβαινα στο τέρμα των ΚΤΕΛ, στον θόλο ή απέναντι από το σταθμό των τρένων εκεί που ακόμα κάνουν εργασίες για το ΜΕΤΡΟ. Είναι το πρώτο καλοκαίρι που πήγα μόνο για μερικές μέρες στην Θεσσαλονίκη, την μικρή μου πόλη δίπλα στην θάλασσα και 45 λεπτά από την Χαλκιδική, και αλήθεια μου λείπει. Δεν περίμενα ποτέ να το πω αυτό αλλά προχθές καθώς έκανα την εργασία μου, έπεσα πάνω σε μερικά τραγούδια που μιλάνε για την μοναδική συμπρωτεύουσα και αμέσως ένιωσα να μου λείπει ακόμα πιο πολύ.
 Έκανα λοιπόν μια βόλτα μέσα από αυτά στην γενέτηρά μου και φυσικά πρώτο πρώτο με συνόδευσε το γλυκύτατο και χαρούμενο Πάστα Φλόρα του Monsieur Minimal.



 Ο χαλαρός λοιπόν, μουστακάτος ,με κρικάκι στο αυτί, ψηλέας θεσσαλονικιός,μπαίνει μέσα σε έναν όμορφο εφιάλτη, κατά τον οποίο λαμβάνει χώρα μεταμόσχευση της καρδιάς του (πολύ πιθανόν, τσαχπίνα, κοκέτα, θεσσαλονικιά, του την πήρε και μετά πάτησε πάνω της με τα ψηλοτάκουνα της).  Μετά από την εγχείρηση συνεχίζει την ζωή του και μας προσκαλεί να πάμε για ποτάκι στο πανέμορφο, χιπστερ, vintage, μοναδικό του είδους του καφέ-κοκτεϊλάδικο, Πάστα Φλόρα (Darling). Εκεί, καθισμένος στις άσπρες, καγκελωτές, χαριτωμένες καρεκλίτσες διαβάζοντας την εφημερίδα του, πάνω στον πλακόστρωτο πεζόδρομο της Ζεύξιδος , κοσμημένος με μικρούς θάμνους, λουλούδια και ψιλά δέντρα που δροσίζουν την ατμόσφαιρα το καλοκαίρι, γνωρίζει τον έρωτα στα μάτια της σερβιτόρας. Αφού βγαίνουν κάποια ραντεβού (πολύ πιθανόν για φραππεδάκι χαλαρά και μετά για ποτάκι χαλαρά) κάνουν βόλτα στην νέα παραλία Θεσσαλονίκης, απογευματάκι με τον ήλιο έτοιμο να κάνει κι αυτός την βουτιά του στον Θερμαϊκό (ιχ ) αγνοώντας, ιδιοκτήτες σκύλων που έχουν βγάλει τον τετράποδο φίλο τους βόλτα, ποδηλάτες και μικρά γκρουπάκια τουριστών που ζωντανεύουν κάθε μέρα, από την άνοιξη μέχρι το τέλος του καλοκαιριού, την παραλιακή πλευρά της πόλης. Πηγαίνουν για σινεμά στο Ολύμπιον (ελπίζω μετά και για ποτό στο Δωμάτιο με Θέα, που βρίσκεται στο ίδιο κτήριο) στην Αριστοτέλους.
Αυτό που με τρελαίνει πραγματικά, σε αυτό το βίντεο κλιπ είναι ο ίδιος ο Μονσιέ ο οποίος είναι ο γιατρός, ο κυριούλης στο ταμείο του σινεμά, ο σερβιτόρος στο δείπνο κτλ...
το μαγαζί το ίδιο


Νέα Παραλία Θεσσαλονίκης


η Πάστα Φλόρα από μέσα.


η μούρη μου στην Πάστα Φλόρα.

Φυσικά, αυτό που δε θα πρέπει ποτέ να ξεχνάμε για την Θεσσαλονίκη είναι ότι είναι ΡΟΚ. Και δε θα γινόταν τα Ξύλινα Σπαθιά, γεννημένα στην Θεσσαλονίκη το 1990, να βγάζουν pop, electronica και ροκ κομμάτια, με ένα από αυτό να λέει πόσο ωραία είναι στην Ξεσσαλονίκη, δίπλα στα κύματα. (εδώ είν΄ωραία μιστερ.) 




Ακούγοντας αυτό το τραγούδι θυμάμαι τον εαυτό μου να κατεβαίνει από το 32 (ή 32Α) στο τέρμα, στο πέταλο Αριστοτέλους με τους φοίνικες, να κατεβαίνω μέχρι παραλία και να περπατάω και' γω δίπλα στα κύματα. Μετά, πάμε προς τα πίσω, κάνουμε βόλτα μετά την μία το βράδυ γιατί όλα είναι ανοιχτά. Πάμε Καντίνα Τροπικάνα για μπύρες στην στοά αγοράς Κολόμβου, περνάμε απέναντι στην Βαλαωρίτου, εκεί που μαζεύονται όλοι οι φοιτητές θεσσαλονικείς και μη, εκεί που μπορείς να ακούσεις από ροκ μέχρι indie, house, ελληνάδικα και ο,τι άλλο να΄ναι. Εκεί που μπορείς να φλερτάρεις, να ανέβεις στην Ταράτσα (Fragile) για της δείξεις τον ουρανό της Θεσσαλονίκης το βράδυ για να την ρίξεις (κι αυτή συχνά θα απαντάει ''αϊ χάσου βλάκα!'') και να φας, είτε πίτσα στο Pizza Poselli στην Βηλαρά απέναντι από La Doze με τις discoμπάλες του και το μπιλιάρδο του, είτε, λίγο πιο πέρα, στο ''την Λουκανίσαμε'', σαντουιτς με κοτομπουκιές.
Cantina Tropicana. 
Γυρνώντας σπίτι μου, Αμπελόκηπους, από Βαρδάρη, εκεί που πολλά λεωφορεία συναντιούνται και δημιουργούν μια αλυσίδα από πολύχρωμα ογκώδη οχήματα, πιθανόν να δω ''κοπελίτσες'' να κόβουν βόλτες με στενά, φλόου μίνι, για να βγάλουν το μεροκάματο. Ξεσσαλονίκη σημαίνει ξεσάλωμα στην Θεσσαλονίκη και δε θα το αρνηθώ, 8 στις 10 φορές θα ξεσαλώσεις σίγουρα και στο τέλος το ξημέρωμα θα σε βρει κοντά στο Λιμάνι, δίπλα εκεί που είναι το εστιατόριο Kitchen Bar, να πίνεις Fix με δυο τρεις φίλους κοιτώντας από μακριά την ατελείωτη θέα της πόλης, με τον Λευκό Πύργο να αχνοφαίνεται και τα φώτα από το πολυτελές ξενοδοχείο, Makedonia Palace.


La Doze το μπαρ.


Pizza Poselli.


Πανέμορφο Kitchen Bar με απίστευτη θέα στο Λιμάνι.


Makedonia Palace. η θέα από παραλία ή από το λιμάνι.

Αυτό που κάνει φυσικά να νιώθω ακόμα πιο περήφανη για την πόλη μου είναι το γεγονός ότι μεγάλοι καλλιτέχνες σαν τον Μητροπάνο, έχουν τραγουδήσει γι'αυτήν.




   

Το τραγούδι λοιπόν μιλάει για μια από τις ομορφότερες περιοχές του κέντρου της Θεσσαλονίκης, τα Λαδάδικα. Το τραγούδι κάνει λόγο για μία κοπέλα που προφανώς ήταν εκδιδόμενη, μερικές δεκαετίες πριν, την δεκαετία του '70, όταν οι πατεράδες μας ήταν χίππιδες και η περιοχή παρήκμαζε μέρα με την μέρα μέχρι το 1985 που δόξασοι ο Θεός, το Υπουργείο Πολιτισμού ανέλαβε την ανοικοδόμηση της περιοχής. Τα Λαδάδικα, που πήραν το όνομα τους από το λάδι που πουλιόταν εκεί, είναι γραφικά, με νεοκλασικά κτήρια , με πλακόστρωτα στενάκια που βρίθουν από pubs και ταβερνάκια, είναι μια μεγάλη διεθνής κουζίνα και το βράδυ είναι ο,τι πρέπει να κρασάκι ή ακόμα και ποτό σε κλαμπ. Ειδικά το καλοκαίρι, τα φώτα του δρόμου δίνουν ένα πορτοκαλί-κανελί χρώμα στα κτήρια και στις πέτρες στον δρόμο, που χαρίζει μια νότα νοσταλγίας και ρετρό, σαν να βρίσκεσαι σε σέπια φωτογραφία. Εμένα προσωπικά μου αρέσουν γιατί όταν βγαίνω στα Λαδάδικα έχω την αίσθηση ότι βρίσκομαι είτε σε ελληνικό νησάκι είτε σε κάποιο στενό της Ρώμης. Το πρωί τα κτήρια κάτω από το φως του ήλιου, δημιουργούν ένα χαρούμενο κλίμα, καθώς είναι πολύχρωμα με ζωντανά χρώματα. Το αγαπημένο μου φαγάδικο είναι ο ''Ζύθος'', που έχω να επισκεφτώ πολλά χρόνια και ελπίζω να κάνει ακόμα αυτούς τους αγαπημένους μου κολοκυθοκεφτέδες, και μία από τις pub που πήγα μόνο δυο φορές αλλά μπήκε στην λίστα με τα αγαπημένα μου,η ''My Pub'', για δύο λόγους. Πρώτον όταν ζητάς κι άλλα ποπκορν σου φέρνουν και δεύτερον, πίνεις μπύρα ΠΑΝΩ ΣΕ ΒΑΡΕΛΙ ΜΠΥΡΑΣ. BEERCEPTION.


Τα Λαδάδικα.




Φωτάκια στα Λαδάδικα
Θα μπορούσα να ψάξω κι άλλα τραγούδια και να γράφω για ώρες για την Θεσσαλονίκη, αλλά αυτά τα τρία είναι τα αγαπημένα μου, και επίσης το κέντρο και μόνο της Θεσσαλονίκης είναι ένα μωσαϊκό από όλα εκείνα τα στοιχεία που  καλύπτουν όλα τα γούστα, που δεν θα τελείωνα κάποια στιγμή σύντομα σήμερα. Όταν γυρίσω εκεί θα πάω για έναν καφέ με τα καρντάσια μου, θα βγάλω φωτογραφίες να γεμίσω με νέες αναμνήσεις το άλμπουμ σε σοκάκια, στην Σαλονίκη, ξημερώματα.


22.6.14

Έρωτα παλιόπαιδο.

Ήρθε κι αυτή η ώρα να μπουν τα πράγματα στην θέση τους. Να πούμε τα πράγματα με το όνομα τους.
Οι συζητήσεις που έγιναν με συγκεκριμένα άτομα, κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες και συναισθηματικές καταστάσεις, έδωσαν ώθηση σε βαθύτερη ανάλυση, με αποτέλεσμα να ανθίσει κι αυτό το βράδυ μια σειρά σκέψεων, για το θέμα που ταλαιπωρεί όλους. Σχεδόν όλους. Μιλάω (πάλι) για τον Έρωτα.
 Τι είναι; Πως μυρίζει; Τι χρώμα έχει; Πως φαίνεσαι όταν Αυτός σε κατέχει; Τι νιώθεις και δε μπορείς να το πεις;
 Αρχικά κανένας ποτέ δεν είπε ότι ο Έρωτας συμβαίνει μόνο και αυστηρά μεταξύ δύο ανθρώπων. Άλλοι είναι ερωτευμένοι με τα ταξίδια, δεν μπορούν να φανταστούν την ζωή τους χωρίς ένα ταξίδι το χρόνο. Άλλοι με την δουλειά τους, και συνήθως είναι αυτοί που καλούμε ''workaholic'', και άλλοι με την μουσική, με τις τέχνες , με οτιδήποτε.
Εμείς οι πιο ευάλωτοι και γλυκούλιδες και συναισθηματικοί ερωτευόμαστε-εκτός από την ζωή-ανθρώπους. Γυναίκες και άντρες που μας κάνουν να χαμογελούμε. Που όταν τους βλέπουμε στεγνώνει ο λαιμός μας. Που δεν μπορούμε να θυμηθούμε, πως ήταν πριν τους γνωρίσουμε;-μας φαίνεται περίεργο. Υπάρχουν πολλών ειδών έρωτες φυσικά. Και ευτυχώς δεν είναι όλοι σαν και αυτές τις σαχλαμάρες που βλέπουμε στις ταινίες. Αγόρι που γνωρίζει το κορίτσι και τρώει τούβλο στο κεφάλι και γι'αυτόν τα πάντα είναι Αυτή και είναι τέλεια και η φωνή της είναι βάλσαμο στα αυτιά του-ξερνάω.
 Μπορεί πάνω  σε κάποιον να μισείς το ντύσιμο του, αλλά να μην σε νοιάζει γιατί γελάτε μαζί.
Μπορεί να ακούτε διαφορετική μουσική, αλλά να μην σε νοιάζει γιατί σε κάνει να νιώθεις πως τον ξέρεις από πάντα.
Μία περίεργη ζεστασιά και μία μεγάλη αγωνία για το : που είναι, τι κάνει, με σκέφτεται;...
Πολλά μπορεί.
Όπως σου αρέσει το σουβλάκι, αλλά και το παγωτό, όπως σου αρέσει και να χτυπιέσαι στον χορό, αλλά και να χαλαρώνεις στην παραλία, όπως σου αρέσει και η δυνατή μουσική, αλλά και η ησυχία της νύχτας, έτσι και ο Έρωτας.
Κάθε φορά θα είναι διαφορετική και μοναδική. Όπως τα barcode. Όπως οι μυρωδιές τόσων λουλουδιών. Όπως οι τόσες διαφορετικές μπύρες που υπάρχουν στην τελική!
 Την πρώτη φορά μπορεί να χτυπιέσαι και να υποφέρεις, και να γουστάρεις παρά ταύτα, και την δεύτερη να πεθαίνεις από υπερβολική δόση γλυκουλίασης και ζουζουνιάσματος και την τρίτη να παθιάζεσαι όσο δεν έχεις παθιαστεί ποτέ με κάτι.
 Είναι τόσο άγνωστο και περίεργο αυτό που συμβαίνει. Δεν έχει να κάνει καμία σχέση με την αγάπη. ο Έρωτας είναι σαν το κρασί που βγαίνει από άγρια σταφύλια και θέλει πολύ χρόνο να ωριμάσει, να ξεθυμάνει να τον πιεις να κάνεις κεφάλι να μεθύσεις, μετά να συνέλθεις, να ηρεμήσεις και αν είσαι τυχερός να γίνει αγάπη, σεβασμός και κατανόηση.
 Ο Έρωτας είναι θορυβώδης, κάνει φασαρία, είναι απαιτητικός, είναι εγωιστής, έχει νεύρα, έχει δράμα, έχει ή πολύ πάνω ή πολύ κάτω, έχει συζητήσεις μέχρι τις πέντε το πρωί και πάνω απ'όλα θέλει πολύ χρόνο. Και υπομονή. Και δουλειά. Γι'αυτό κάθε φορά θα είναι διαφορετικός. Στον πρώτο σου έρωτα ήσουν παιδάκι που μάθαινε ποδήλατο και έπεφτε και έσκιζε τα γόνατα του και μετά κάποιος τρίτος φρόντιζε τις πληγές σου, και στον 5ο(λέω εγώ τώρα) είσαι ίσως μάστερ και τρέχεις με τα χέρια όχι στο τιμόνι. Μα κάθε φορά που θα ανεβαίνεις στο ποδήλατο η επιθυμία σου για να  κάνεις μια βόλτα, μεγάλη ή μικρή, λίγο σημασία έχει, θα είναι η ίδια. Κι όταν δε θα΄ναι , δεν είναι έρωτας.
 Κι αν του φερθείς επιπόλαια του Έρωτα, αυτός βγάζει το γάντι και σε χαστουκίζει. Δεν χαμπαριάζει. Είναι ψιλό-κωλοχαρακτήρας, να τον φοβάσαι ΑΝ έχεις σκοπό να του 'ξηγηθείς άσχημα. Είναι εκδικητικός και πληγώνεται εύκολα. Είναι ένα μικρό παιδί, με μάσκα μεγάλου σοβαρού κυρίου. Είναι ένας κούκλος ζωγραφιστός με ψυχολογικά. Αλλά κατά βάθος ξέρεις πως αν δεν το πειράξεις, αν δε παίξεις με την φωτιά, αν δεν του αλλάξεις τα φώτα κοινώς, ίσως και να'ναι καλός μαζί σου. Δυστυχώς ο Έρωτας δεν έρχεται με εγχειρίδιο σαν τα έπιπλα από το ΙΚΕΑ.
 Δεν θα σου κάνε την χάρη να'ναι τόσο εύκολος, ειδάλλως τι γούστο θα'χε;
Γι'αυτό να προσέχεις η κάθε φορά είναι ένα μεγάλο μάθημα. Παρακολούθα και κράτα σημειώσεις.
Είναι ωραίο ταξίδι αυτό που σου έχει προγραμματίσει ο Έρωτας, κρίμα είναι να χάσεις τον χάρτη.

9.6.14

//καλοκαιρινή βροχή//

Καλοκαιρινό μπουρίνι, έπιασε ξαφνικά εκεί που πίναμε τον καφέ μας, έξω στην αυλή ενός καφέ. Όλοι έτρεξαν να κρυφτούν κάτω από τις πλαστικές τέντες ρεστοράν και κάτω από, ξεθωριασμένα από τον χρόνο, μπαλκόνια.
Εμείς κοιταχτήκαμε και γελάσαμε, γιατί ήταν η πρώτη μας καλοκαιρινή βροχή, και ήμασταν ακόμα σε φάση που μετρούσαμε τα ''πρώτα'' μας.
Τα απλά πρώτα μας, η πρώτη βόλτα μας κρατώντας χέρια,
η πρώτη μας ταινία στο σινεμά,
η πρώτη μας αγορά στο σούπερ μάρκετ,
η πρώτη νύχτα που κοιμηθήκαμε τσακωμένοι και υποσχεθήκαμε να μη το ξανακάνουμε ποτέ,
η πρώτη μας κοινή φορά σε μια πόλη που κανένας από τους δύο μας δεν είχε ξαναπάει.
Οι μέρες, οι μήνες και οι εποχές για εμάς δεν είναι ''χρόνος''.
Είναι απλά επικεφαλίδες στο μυθιστόρημα που έχει γραφτεί για την δικιά μας ιστορία.
Τρίτη 7 Μαΐου: η πρώτη φορά που με είδες με πετσέτα στο μαλλί μετά το μπάνιο.
Δευτέρα 22 Ιουνίου: η πρώτη φορά που ήσουν άρρωστος και σου κρατούσα παρέα μέχρι να κοιμηθείς.
Πέμπτη 5 Σεπτεμβρίου: η πρώτη φορά που με φίλησες στο μέτωπο.
Σάββατο 30 Δεκεμβρίου: τα πρώτα μας κάστανα.
Και το πρώτο μας μπουρίνι Παρασκευή 11 Ιουλίου, ήμασταν για μια βόλτα στην πόλη, εσύ φορούσες πουκάμισο και βερμούδα
, που την σιχαίνομαι-αλλά δε πειράζει, και 'γω μια μπλούζα με πουλιά και τα μαλλιά μου ήταν σε 2 πλεξούδες, που σου αρέσει να τραβάς όταν σου την σπάω σαν να είμαι μικρή μαθητριούλα που έκανα αταξία.
 Και βράχηκαν οι πλεξούδες μου, βράχηκε και η μάσκαρα μου και είχα μαύρα σημάδια στα μάγουλα και εσύ έβαλες τα χέρια σου στον λαιμό μου απαλά, με τράβηξες προς το μέρος σου και με φίλησες εκεί που είχα λερωθεί, για να με καθαρίσεις.
Και εγώ έπιασα με τον δείκτη μου τις σταγόνες που κρεμόντουσαν από την μύτη σου και το πηγούνι σου και τις σκούπισα στην μπλούζα μου.
 Αυτήν την ανάμνηση έχω καμιά φορά πριν πέσω να κοιμηθώ, ούτε το πρώτο μας φιλί, ούτε το πρώτο μας δείπνο στο καλό εστιατόριο, αλλά το πρώτο μας λούσιμο στη βροχή, έτσι που ήμασταν ξεπλυμένοι και τσαλακωμένοι, αλλά πιο όμορφοι από ποτέ, μαζί.
Και σαν ο ήλιος ξαναβγήκε, θυμάμαι καθίσαμε σε ένα πέτρινο παγκάκι, για να στεγνώσουν τα ρούχα μας, και προσπαθούσες να μου φτιάξεις τα μαλλιά που είχαν κατσαρώσει, και σε αγκάλιασα, μύρισα την βροχή ανακατεμένη με το άρωμα σου και έκλεισα τα μάτια, γιατί ο ήλιος με χτυπούσε στο πρόσωπο. Όλοι οι ήχοι από τους ανθρώπους και την κυκλοφορία και τα πουλιά, που ξανακάτσαν στα δέντρα, ταίριαξαν απόλυτα με εκείνη την στιγμή. Το μυαλό μου έκανε zoom out από ψηλά και μας είδα να καθόμαστε αγκαλιά με τα πόδια να πατάνε μικρές λιμνούλες στο πλακόστρωτο και κόλλησα μια ετικέτα με έναν τίτλο σε πλάγια γραμματοσειρά σε αυτήν την εικόνα. ...

25.3.14

Φανταστικό.

''-Μου αρέσεις, της είπε.
-Και μένα, αλλά τι...; τον ρώτησε.
-Πως τι; αφού τώρα τα είπαμε αυτά, ας γίνει κάτι μεταξύ μας.
-Δε θέλω να ΄μαι μαζί σου, του είπε,χαμογέλασε ειρωνικά και άναψε το τσιγάρο της.
-Μα γιατί;;;
-Μα γιατί σε ξέρω, γι' αυτό. Ξέρω πως με κοιτούσες από την πρώτη στιγμή που γνωριστήκαμε και πρόσεξα πως κοιτούσες με τον ίδιο τρόπο και όλες τις κοπέλες που περνούσαν από δίπλα σου και είχαν κάτι που σου άρεσε. Δεν είναι ότι δε μπορείς να μείνεις πιστός σε μένα σωματικά, δεν μπορείς καν ψυχικά. Ξέρω ότι μόλις αφεθώ και σου δώσω την ελευθερία μου, θα χάσεις το ενδιαφέρον σου και ο,τι σε τραβάει σε μένα και θα είσαι μαζί μου μόνο και μόνο επειδή το ξεκίνησες. Ξέρω ότι δε θέλεις να με πληγώσεις τώρα αλλά θα το κάνεις.
-Όχι δε το ξέρεις και γι'αυτό θέλω να προσπαθήσουμε. Θέλω να κοιμάμαι και να ξυπνάω μαζί σου, και να πηγαίνουμε βόλτες και να σε κρατάω από το χέρι και να να πίνουμε ποτά.
-Μα δεν είπα ότι δε θέλεις. Τώρα θέλεις. Είμαι σαν το παιχνίδι που η μαμά σου δε σου πήρε όταν ήσουν μικρός και πάντα θα σου λείπει. Βάζω στοίχημα όμως ότι όταν θα αποκτούσες αυτό το παιχνίδι θα το έσπαζες, όπως όλα τα υπόλοιπα, από περιέργεια, από βαρεμάρα, επειδή ήθελες δράμα στην ζωή σου, δε ξέρω, αλλά θα το έκανες.
-Γιατί τα λες αυτά; έχεις κάτι μαζί μου; σου κάνα κάτι;
-'Όχι απλά σε έχω παρατηρήσει όλο αυτό το καιρό. Δε χρειάζεται να πω τίποτα παραπάνω απλά δε θέλω να είμαι μαζί σου. Δε θέλω να χαλαρώσω και να σου φέρομαι φυσιολογικά. Δε θέλω, λέω, να είμαι μαζί σου. Δε θέλω να περιμένω μήνυμα σου το βράδυ και να με παίρνει ο ύπνος με το κινητό στο χέρι. Δεν θέλω να σηκώνομαι το πρωί και να ψάχνω κινητά, facebook, skype για να δω αν με έψαξες, αν μου πες ένα καλημέρα, ένα καληνύχτα. Δε θέλω να είσαι δικός σου και κάθε φορά που χαζολογάς με άλλη κοπέλα να σφίγγω τις γροθιές μου. Δε θέλω να περιμένω Σάββατο βράδυ μήνυμα σου και να μην κανονίζω τίποτα γιατί περιμένω εσένα να μου πεις να βγούμε. Και μην τολμήσεις να πεις ότι δε θα'ναι έτσι. Γιατί δε θέλω καν να μου το υποσχεθείς, να αφεθώ και μετά να πληγωθώ.
-Είσαι παράλογη και κάνεις ιστορίες από το μυαλό σου, το πήγες πολύ μακριά και το ξέρεις. Τελικά όντως καλύτερα να μην είμαστε μαζί.
-Αν δεν μπορείς να αντέξεις την τρέλα μου και τα συναισθήματα μου, που ΕΣΥ μου προκαλείς,ναι πολύ καλύτερα να μην είμαστε.''
 ********************************************************************************
     Ωραία. έτσι θα γίνει η συζήτηση και θα γλιτώσω μια για πάντα, σκέφτηκε. Ξέρεις αυτή η συζήτηση είναι από τις κλασσικές συζητήσεις που κάνεις μέσα στο μυαλό σου και όλα πάνε τέλεια και είσαι σούπερ κουλ και γαμάτη και προετοιμασμένη για να ταπώσεις τον άλλον.
   Ανέβηκε τις σκάλες με την καρδιά της να χτυπά δυνατά και τις παλάμες της να ιδρώνουν. ''Παίξτο χαλαρή'' έλεγε στον εαυτό της.
*********************************************************************************
     Ένα μήνα μετά, κάθεται στο περβάζι του παραθύρου με ένα τσιγάρο και μια κούπα καφέ, τρις το βράδυ, περιμένοντας μήνυμα από αυτόν από τις πέντε το απόγευμα για ακόμα μια φορά. ...

22.3.14

Το άλλο ερωτικό.

(Οι καταστάσεις και συμβάντα που αναφέρονται στο κείμενο είναι προϊών μυθοπλασίας για να μη με πάρετε και με τις πέτρες)
  ****************************************************************************
Δεν είμαι από αυτές τις κοπέλες που φοράνε τακούνια και ξέρεις βγαίνουν έξω στην τρίχα.
Ευτυχώς δηλαδή γιατί εσένα δε σoυ αρέσουν αυτές οι κοπέλες.
Είμαι από τις κοπέλες που κάθονται σε παγκάκια έξω από το μετρό του Κεραμικού φορώντας ένα σορτς, φανελάκι τρις φορές μεγαλύτερο από το νούμερο μου και αρβύλες και σε κοιτάω φυσώντας τον καπνό από το τσιγάρο μου πάνω σου. 
Δεν έχω κάτι με τις κοπέλες που φοράνε τακούνια-αν είναι δυνατόν, ακούστηκα πολύ μαλάκας.
Απλά χαίρομαι που δε σου αρέσουν και τόσο γιατί είναι άβολα, οπότε δε χρειάζεται να τα βάλω για σένα.
Βασικά το μόνο που χρειάζεται να βάλω για σένα είναι το χαμόγελό μου και ίσως ένα κόκκινο κραγιόν για να θες να με φιλήσεις πιο πολύ. Και τι κοπέλες που φοράνε αρβύλες και είναι πιο αδύνατες από μένα με μακριά μαύρα μαλλιά και μεγάλα καστανά μάτια τις ζηλεύω δεν θέλω να τις κοιτάς, γιατί είναι πιο όμορφες από μένα και νιώθω έναν κόμπο στο λαιμό.
Και εσύ που είσαι τόσο απλός αλλά και μυστήριος ταυτόχρονα τις κάνεις να σε κοιτάνε και ούτε αυτό το θέλω, θέλω να τους πω ''μη το κάνεις αυτό περιμένω να προσέξει εμένα'' λες και είμαι καμιά τρελή...
Και χαίρομαι όταν σε βλέπω. Ειδικά όταν σε κοιτάω στα μάτια, θεέ μου ας ήξερα γιατί μου αρέσει τόσο να σε κοιτάω στα μάτια λες και έχεις τίποτα ιδιαίτερα μάτια... Δεν είναι αυτό σε καμιά περίπτωση αλλά δε μπορώ και να πάρω τα μάτια μου από τα δικά σου. άραγε εσύ σκέφτεσαι για μένα όπως σκέφτομαι για σένα.
Πιάνω τον εαυτό μου να κάνει γκριμάτσες μοιραίες όταν είσαι εσύ κοντά, σαν να είμαι καμιά ηθοποιός που παίζει σε αισθηματική ταινία, λες και με τραβάει φωτογραφίες για εξώφυλλο περιοδικού κάποιος και μετά γελάω με τον εαυτό μου γιατί είναι τόσο χαζό αυτό που κάνω.
Έχασα κιλά από τότε που σε γνώρισα γιατί δε μπορώ να φάω. Όχι γιατί δε πεινάω αλλά επειδή όπως σου πα έχω έναν μόνιμο κόμπο στο λαιμό που γίνεται όλο και πιο μεγάλος όταν σκέφτομαι την μέρα που θα με φιλήσεις, αν έρθει αυτή η μέρα ποτέ.
Και θα ξανά παχύνω γιατί θα κάθομαι να βλέπω κάθε μέρα αυτές τις χαζό κωμωδίες που σε κάνουν να κλαις χωρίς λόγο, μόνο και μόνο επειδή θες κάποιον δηλαδή, αυτός είναι ο λόγος, καταναλώνοντας μια σαντιγί σε κάθε ταινία με τον γνωστό τρόπο, κατευθείαν μέσα στο στόμα από το στόμιο.
Πόσο χρονών αναρωτιέμαι είμαι, σαν έφηβη κάνω και ντρέπομαι για τον εαυτό μου ακόμα κι όταν κανένας δεν είναι εδώ να με δει. Ντρέπομαι που είμαι έτσι, που σκέφτομαι έτσι, που όταν είσαι κοντά μου κοκκινίζω, που ακόμα κι όταν ακούω το πιο χαζό τραγούδι στο ράδιο βουρκώνω γιατί σκέφτομαι εσένα.
Πφφ καμιά φορά θυμώνω με τον εαυτό μου αλλά ξέρεις δεν έχει νόημα, γιατί αυτή η κατάσταση δε θα αλλάξει. Κι όταν θυμώνω τότε φοράω κάτι κυπαρίσσι γόβες που είχα πάρει πέρσι στις εκπτώσεις γιατί με έπρηζε η μάνα μου και πάω για ποτάκι παραλιακή. Αλλά κανένας εκεί δεν είναι όπως εσύ και για κάποιο λόγο το να μην υπάρχουν όμοιοι σου γύρω μου με κάνει να σε σκέφτομαι ακόμα πιο πολύ.
Κι όταν υπάρχουν όμοιοι σου σε ψάχνω όσο πιο διακριτικά γίνεται με τα μάτια μου μέσα στο μαγαζί πίνοντας την μπύρα μου, χορεύοντας ανέμελα και φαντάζομαι ότι θα έρθεις εσύ να με πιάσεις από την μέση και θα χορέψουμε μαζί και όλοι στο μπαρ θα κοιτάνε εμάς και θα πατήσω στα πόδια σου πάνω με τα σταράκια μου...