17.11.11

Καλημέρα.

Η ζωή μας σε γρήγορους ρυθμούς.Κοιμόμαστε στις 5 αφού έχουμε δει ό,τι παίζεται στην τηλεόραση και αφού οι περισσότεροι φίλοι μας έχουν βγει offline.Μετά ξυπνάμε στις 2 η ώρα το μεσημέρι το πολύ νιώθοντας ότι δεν έχουμε κλείσει μάτι ούτε 10 λεπτά,μηχανικά φτιάχνεις καφέ,ρίχνεις σε ένα μπώλ δημητριακά,ανοίγεις pc.Μία μέρα ,ήταν προς το φθινόπωρο,αναγκάστηκα για μιά δουλεία που έιχα να σηκωθώ στις 10 το πρωί(oh mon dieu).Μου φάνηκαν περίεργα τα χρώματα του ουρανού και τα παιχνίδια που έκαναν με τα καθαρά σύννεφα ,αφού μήνες είχα να δω τον ήλιο που έκοβε βόλτες τις πρωινές ώρες.Μύρισα το μοναδικό,ξεχωριστό άρωμα που έβγαζε το υγρό γρασίδι περπατώντας για να ανεβώ στο λεωφορείο.Κι ενώ ήμουν έτοιμη να ξεφυσήξω επείδη δεν θα χωρούσε να σταθεί μέσα στο μεταφορικό ούτε το μικρό δαχτυλάκι μου,με το όμορφο δαχτυλιδάκι του,αμέσως άλλαξα ύφος,βλέποντας ότι είχε κενές θέσεις!Στο γνωστό αμερικανιά τύπου καφέ που υπάρχει σε κάθε γειτονιά μου έφτιαξαν ένα θεϊκό καφέ με μπόλικη κρέμμα για να μου κρατάει συντροφία μέχρι να τελείωσω τις υποχρεώσεις μου...Είδα παιδιά στην ηλικία μου,φοιτητές να με εξυπηρετούν,να δουλεύουν,να βγάζουν φωτοτυπίες,να παίρνουν φωτοτυπίες,να ανεβοκατεβαίνουν σκάλες και τα πρόσωπά τους ήταν μές στην ενέργεια και με λίγο άγχος.Ζήλεψα.Όχι επειδή είχαν δουλείες(αν και είναι ένας αξιοζήλευτος λόγος στις μέρες μας),όχι επειδή αυτοί διαχειρίζονται τα δικά τους λεφτα,αλλά γιατί έδειχναν ότι όλα αυτά που κάνουν τα κάνουν με διάθεση ,τα κάνουν για κάποιο σκοπό.Σήμερα θα πάω να γραφτώ επιτέλους στα Ιταλικά να μάθω την γλώσσα του έρωτα και θα κοιμηθώ κατά τις 2....Αύριο έχω σχολή...!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου