25.11.11

...απλά κάποιες σκέψεις.

...όταν περπατάς μόνος σου,σκυφτός και οι άλλοι σε κοιτάνε περίεργα στο δρόμο.όταν κάθεσαι στην άκρη μιάς ακρογιαλιάς κοιτώντας τα κύματα που παίρνουν την χρυσαφένια άμμο είτε κοιτώντας τα αστέρια που αντοκατοπτρίζονται στην θάλασσα.όταν ξαπλώνεις στο γρασίδι ενός πάρκου και παρατηρείς τις κούνιες να πηγαίνουν πέρα-δώθε από τον αέρα και τον τροχό να γυρίζει μόνος του χωρίς επιβάτες.όταν κλωτσάς πέτρες και σημειώνεις κάθε φορά την πρόοδο σου-"αυτή τη φορά έφτασε μέχρι την γλάστρα του ξενοδοχείου".όταν ακούς μέσα στο σκοτάδι το αγαπημένο σου τραγούδι ξανά και ξανά και ξανά και ξανά....όταν πιέζεις το πρόσωπό σου ανάμεσα στα μαξιλάρια για να πνίξεις τους χωρίς λόγο λυγμούς σου.όταν θες και δε θες.όταν το ψεύτικο χαμόγελο σου έχει αντικαταστήσει το αληθινό.όταν λες ψέματα ότι δεν έχεις λεφτά για να βγεις.όταν κολλάς στην ίδια σελίδα του βιβλίου γιά περίπου κάνα μισάωρο.όταν κάνει κρύο και εσύ κάθεσαι στο ρομαντικό μπαλκόνι σου με κοντομάνικο.όταν βλέπεις κάτι πραγματικά αστείο και δεν γελάς με όλη σου την καρδιά όπως παλιά.Με νιώθεις;ακούς αυτές τις λέξεις μέσα σου;Το τζάμι θόλωσε και ζωγραφίζω ακαθόριστα σχέδια...Η νύχτα σήμερα δεν έχει αστέρια να μετρήσω.Οι μελωδίες μου φαίνονται όλες οι ίδιες.Απλώνω το χέρι μου μπας και πιάσω το φεγγάρι,θέλω να νιώσω την λάμψη του μέσα μου μέχρι και στο παραμικρό μου ιστό.Ένα ποτήρι κρασί μου κρατάει συντροφιά.Δεν σκέφτομαι πλέον.Απλά χορεύω το σώμα μου στο ίδιο τέμπο ξανά και ξανά.Άσχημο και συνάμα περίεργο αίσθημα αυτό το βαρετό κενό μέσα σου.Φουσκώνει την κοιλιά σου,γεμίζει τα μάτια σου μικρές γαλάζιες σταγόνες,ζαλίζει το κεφάλι σου,μπερδεύει τα λόγια σου,αλλά σου αδειάζει το μυαλλό.Η άρπα.η άρπα θα'θέλα να ήταν τώρα το μουσικό όργανο που θα συνοδεύει αυτή την σκηνή.Πώς θα τελειώσει το έργο δε ξέρω. ...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου