17.11.11

Ταξιδεύοντας.

Όλο το άγχος μαζεμένο στα δύο μου χέρια που διπλώνουν και ξεδιπλώνουν ρούχα για να μπουν όσο πιο συμμαζεμένα σε μιά βαλίτσα.Σε 3 ώρες θα είμαι στο αεροδρόμιο,σκέφτομαι,αυτή η σκέψη με αγχώνει και συνάμα με κάνει χαρούμενη.Μου αρέσει να κολλάω το προσωπό μου στο μικρό παραθυράκι του αεροπλάνου παρακολουθόντας τα σπίτια,τα αυτοκίνητα,τα δέντρα,τις θάλασσες να γίνονται όλα σα μιά ζωγραφιά και να τα αποχαιρετάω όσο το αεροπλάνο με ανεβάζει στην απόλυτη ελευθερία του ουρανού.
Ο ουρανός μοιάζει με την θάλασσα,σκέφτομαι,είναι γαλάζιος,γίνεται μπλε,εμπεριέχει περίεργα πραγματάκια που ποτέ δε θα μπορέσω να πιάσω(όπως τα αστέρια ή έναν αστερία)και σε κάνει να νιώθεις πιό ξέγνιαστος από ποτέ.Γυρνώντας με μία φωτογραφική,(που πολύ θα'θελα να ήταν από αυτές τις επαγγελματικές τις Nikon με τις οποίες έχει γεμίσει ο τόπος μικρούς,νέους,επίδοξους φωτογράφους,-ένας από αυτούς είμαι και εγώ-),από γειτονιά σε γειτονιά και από δρομάκιαπου κατέληγαν σε  αξιοθαύστα σημεία(ιδέα δεν έχω που βρισκόμουν αλλά διατηρούσα το πρόσωπο μου ανέκφραστο,ή και ακόμα καλύτερα είχα το ύφος "φυσικά-και-ξέρω-που-πάω")αποτυπώντας μιά και καλή όσα όμορφα πράγματα είδαν τα μάτια μου,μύρισε η μύτη μου,έπιασαν τα κρύα μου χέρια με τα μισά γάντια(ξέρετε εκείνα που δεν έχουν δαχτυλάκια,οπότε κερδίζεις χρόνο από το να βάλεις λάθος δάχτυλο σε λάθος υποδοχή!).Επιστρατεύοντας λοιπόν όλες μου τις αισθήσεις και βάζοντας τις να λειτουργούν στο έπαρκο ρούφηξα με όλη μου την δύναμη τις ευωδιές που έβγαιναν από τα εστιατόρια,από τον καφέ που μου έφτιαχναν,από την θάλασσα που πολλές φορές πιτσιλούσε το μάγουλο μου και χαλούσε τα ισιωμένα μου μαλλία.Κοίταξα πολύ καλά εικόνες που μου αρέσουν για να εντυπωθούν σωστά στο μυαλλό μου,με τα μάτια μου έψαχνα πρωτότυπες εικόνες για να θυμάμαι και να λέω στους δικούς μου ανθρώπους τί όμοφος και απλός μπορεί καμιά φορά να είναι ο κόσμος.Συνδιάσα μέρη με μουσική παρέα με το μικρό ροζ mp3 μου που το έχω φορτώσει με ένα σωρό ειδών μουσική.Lana Del Rey για την βόλτα μου ανάμεσα στα σπίτια,Moby για την θάλασσα να με ταξιδεύει,Coldplay για να δω την δύση του ήλιου.Εκεί όλο το άγχος φεύγει.Όταν ταξιδεύεις αφήνεις το μυαλλό σου,την οικονομική κρίση,τα πρέπει και τα δεν πρέπει που σου έχουν επιβάλει ή που έχεις επιβάλει εσύ στον εαυτό σου,να περπατάς μέσα σε γραμμές με συγκεκριμένο τρόπο.Ξεχνάς τα πόσα μαθήματα χρωστάς,και ανακαλύπτεις πώς ο κόσμος είναι σαν μία ατελείωτη κορδέλα που περπατώντας κατά μήκος της έχει καρφιτσωμένες καινούργιες εμπειρίες,το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να πάρεις την απόφαση να κάνεις το βήμα να πατήσεις πάνω της και να μην μείνεις στάσιμος.Μπαίνοντας στο αεροπλάνο για το γυρισμό,χάρηκα σαν μικρό παιδί σκεφτόμενη ότι θα κοιτάξω έξω από το παράθυρο και θα αντικρύσω αυτήν την χώρα σαν πιάτο να μου απλώνεται,με τα κοσμοπολίτικα φώτα της....Μόλις γίναμε αυτή η άσπρη γραμμή που χωρίζει τα σύνεφφα σε ακαθόριστα κομμάτια,γύρισα το κεφάλι μου από την άλλη και με πήρε ο ύπνος...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου