21.11.11

Μιά βόλτα στην Αθήνα ποτέ δεν είναι αρκετή.





Περπατώντας με βήμα αντίστροφο από το σημείο που κάθομαι τώρα πολλά και όμορφα και μαγικά θεάματα είδαν τα μάτια μου.Μία μαύρη γάτα να νιαουρίζει παραπονεμένα,τι θες καλό μου;ένα ψαράκι;δεν έχω..προχωράω παρακάτω(όλοι αυτό δεν προσπαθούμε να κάνουμε έτσι και αλλιώς;)και φτάνω νοητικά μέρχι την Ακρόπολη και την γειτονιά της,τα Αναφιώτικα και την Πλάκα.Εκεί ανοίγω τις πόρτες της καλλιτεχνίας του δρόμου,που παντρεύτηκε την άριστη αρχιτεκτονική των σπιτιών και κάναν παιδί ξεχωριστές εικόνες που απλόχερα προσφέρονται για οφθαλμόλουτρο στα κουρασμένα μάτια μας από το καυσαέριο.Ω,μα μου τρύπησαν την μύτη αυτά τα σνιτζελάκια που ψήνουν πιό κάτω."Πλάκα" μου κάνουν;Συνεχίζω παρακάτω για να βρω ένα λουλούδι να έχει φυτρώσει κατά λάθος στους πλακόστρωτους δόμους και να πιάσω τους τοίχους που απλώνονται μπροστά μου διακοσμημένους με διάφορα graffiti.Σε αυτό το σημείο να πω ότι,αν δεν είχε χαλάσει ο σκληρός μου δίσκος θα είχα εικόνες να επισυνάψω που θα πιάναν αγκαζέ αυτό το κείμενο.Να μιά καλή αφορμή να ξαναπάω εκεί.Σαν να μην ζω εδώ,σαν αν είμαι και εγώ μία τουρίστρια με σαγιονάρες,πέρασα μία φορά από τα σημεία αυτά,ενώ ήταν ο πιό φθηνός και γεμάτος τρόπος να "διασκεδάζω" την ψυχή μου(ψυχαγωγία,ε;) και τώρα έχω ξεχάσει και τον δρόμο.Ανεβαίνοντας στα βραχάκια της Ακρόπολης,ακόμα εδώ είμαστε,ενάμιση χρόνο μετά με παρέα να ταιριάζουμε τα φώτα της περιοχής,που μοιάζουν με χριστουγενιάτικα λαμπάκια ξεχασμένα εφόσον έχουμε καλοκαίρι,με την μελωδία που βγάζει μία κιθάρα και φωνές νεανικές,γεμάτες ενθουσιασμό και άπλετο χαβαλέ να ντύνουν τις νότες.
Μιά βόλτα στο Μοναστηράκι ήταν αρκετή για να με πείσει.Αυτή η σύνδεση του παλιού με το καινούργιο μ'αρέσει πιό πολύ.Παιδιά και έφηβοι να κάνουν θόρυβο πάνω στα πατίνια τους,ζευγαράκια από άλλες χώρες,περίεργα για'μας ντυμένα να κρατιούνται χεράκι-χεράκι γύρω-γύρω από το εκκλησάκι(δεν είναι αυτό;)Πολλά χρώματα στα μαλλία κατεβαίνουν στην στάση "Μοναστηράκι"Πράσινα,ροζ,μπλε ηλεκτρίκ,μακάρι να'χα το θάρρος,να τρελαθώ μιά μέρα,να τα υιοθετήσω και εγώ.Σταράκια και αρβύλες κόβουν βόλτα ή κάθονται στο περίεργο εκείνο αρχιτεκτονικό δημιούργημα(αναθεμά με αν ποτέ καταλάβω τι είναι αυτό,από όποια πλευρά και να το κοιτάξω δεν μπορώ να βγάλω άκρη.Αυτή είναι και η ομορφιά του,το μυστήριό του,τα μυστήρια πράγματα είναι τα πιό όμορφα).Μαγαζάκια μέσα στην στοά να φωνάζουν,όπως οι μανάβηδες ή οι ψαράδες "Εδωωωωωωωώ το καλό το πράγμα!!"να έχουν παλιά,κιτς,καινούργια,με στυλ,χωρίς στυλ καθόλου-πραγματάκια,χάντρες και κλοστές ουφ!Τι να πρωτοχώσεις στην δερμάτινη καφέ τσάντα σου με 12 ευρώ στο πορτοφόλι;Ας πάμε για ένα καφέ,ε;Στο Booze φυσικά!Να χαϊδέψουμε εκείνο το τεράστιο βαρεμένο σκυλί-πόσο παίζει να βαριέται όμως;του κάνω μουτς-μουτς(γιατί υποτίθεται ότι τα σκυλιά ακούν στα φιλάκια;)και να μην με κοιτάει καν.Να κάτσουμε στα ξύλινα κουτιά,να χώσουμε μέσα τις τσάντες μας,να ακούσουμε και να χαλαρώουμε με την jazz μουσική.Αυτός ο χαμηλός φωτισμός και ο ζεστός self-service καφές θα βοηθήσουν.Με αυτά και με'κείνα φτάσαμε 3ο έτος.Ανακαλύψαμε την Πλατεία Καρίτση με τα πολύ πρώτα μπαράκια της,μπήκαμε στην "Πρίζα" ένα ανοιξιάτικο βράδυ και πιάσαμε 3 τραπέζια και παίζαμε τον Βεζίρη,άλλες φορές και γελούσαμε.Άλλες φορές,καλοκαιρινά ζεστά ανυπόφορα βράδυα,όμως πιάσαμε ένα τραπέζι και τα χέρια μας μεταξύ τους και κλάψαμε...Έχεις ακούσει ποτέ τις φωνές στο δρόμο;Τις μουσικές που βγαίνουν από τους πλανώδιους μουσικούς στην Ερμού;Τα τοκ-τοκ που κάνουν τα τακούνια στο Κολωνάκι;Έχεις προσπαθήσει να περάσεις την Συγκρού με κίνηση;Να πας με τα πόδια μέχρι Γλυφάδα;Έτσι με αυτά τα λόγια θυμήθηκα ένα τραγούδι της Ρένας Βλαχοπούλου "Η Αθήνα την νύχτα".Η Αθήνα και την νύχτα και την μέρα,και ήσυχη και με τις διαδηλώσεις της,με τους αγανακτισμένους της και με τους-καμιά φορά-ευγενικούς εξωτικούς της κατοίκους στην Κυψέλη,χειμώνα καλοκαίρι,άνοιξη φθινώπορο,είναι πανέμορφη.Είναι η πρωτευουσά μας,εκεί που 8 στις 10 οδούς λέγεται Ελευθερίου Βενιζέλου,που νεαροί κάνουν φιγούρες με τα skateboards τους πάνω στα σκαλάκια του Συντάγματος(κλικ-κλικ"φωτογραφία") κάτω από τον γραφικό παππού που κάθεται με τα χέρια απλωμένα και κρέμονται από τα χέρια του σαν ανάποδα φτερά χαρτονένιες ταμπέλες(πάντα φοβόμουνα να πλησιάσω από κοντά και να διαβάσω τι λένε,κάτι με θρησκεία έχει σχέση),που φεύγουν τα περισσότερα βαπόρια,που έχει τα όμορφα μπαράκια της με τα λαμπάκια όλο τον χρόνο,με τα αδέσπωτα που έχουν λουράκι και 6 διαφορετικά μέσα μεταφοράς.Γιά'αυτό όταν πηγαίνω στη Θεσσαλονίκη,σας παρακαλώ.Όχι πάλι αυτή η ερώτηση,Λατρεύω την Αθήνα,παρ'όλα τα "καλαμάκια" της....

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου