15.12.11

Χριστουγεννιάτικη Ιστορία.

Και καθώς πλησιάζουν γιορτινές μέρες και όλοι έχουν αναπαυθεί και σκέφτονται πώς θα γεμίσουν την γαλοπούλα φέτος και τι θα φορέσουν στο ρεβεγιόν,εγώ αναλογίζομαι τις φετινές στιγμές του κόσμου μας.Αφού οι πολιτικοί μας ψαλίδισαν τα φτερά λέγοντας για δάνεια και δόσεις κυκλοφορώντας οι ίδιοι μέσα σε λιμουζίνες ,αφού αρκετοί άνθρωποι πήγαν στο νοσοκομείο επειδή διεκδικούσαν κάτι που τους ανήκει και πολλά μαγαζιά έκλεισαν(και άνοιξαν μετά από ένα μήνα σε άλλο σημείο μεγαλύτερα και μεγαλοπρεπέστατα)κάθομαι και αναρωτιέμαι εγώ...Τελικά μήπως λεφτά υπάρχουν,απλά σε λάθος χέρια;
Μας α προσανατόλισαν από καθημερινά κοινωνικά  προβλήματα όπως η εγκληματικότητα στο κέντρο της Αθήνας και μας μετέτρεψαν σε ομογενοποιημένα ανθρωπάκια.Ήρθε και η μόδα από τα δυτικά με τους αγανακτισμένους,κράτησε το πολύ 8 Κυριακές μετά βλέπεις άρχισε η ζέστη και ο κόσμος με τα λεφτά που δεν είχε πήγαινε στις παραλίες της Βούλας  και της Βάρκιζας να κάνει μπανάκι και να πληρώνει την παραλία και την πλαστική ξαπλώστρα.Μα έτσι είναι η μόδα έρχεται και φεύγει,και είναι στην φύση του ανθρώπου πλέον να εξευτελίζει θεσμούς.Γιατί όταν κάτι δεν έχει κύρος,δεν υπάρχει από κάτω μια κουλτούρα για να βασιστεί και μετά να ανθίσει,ξεχνιέται.Γιατί να ζούμε ακόμα με τους ήρωες του Πολυτεχνείου ; Γιατί μια γενιά πανέξυπνη σα την δικιά μας δεν μπορεί να κάνει την δική της επανάσταση και η μόνη αντίδραση είναι likes και posts στο Facebook και στο Twitter;
Ήρθε και η 8η Δεκεμβρίου που μέχρι πέρσι αφορμή έψαχναν για να κάψουν/σπάσουν μαγαζιά και στα ΜΜΕ ούτε μία αναφορά στον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο.Γιατί όλα με τον χρόνο ξεχνιούνται και ότι δε πουλάει δε το προωθούμε.Κρατιόμαστε πάνω σε μια οριζόντια γραμμή που δεν έχει σκαμπανεβάσματα εν έχει πραγματικές εντάσεις.Και στεναχωριέμαι,αλήθεια στεναχωριέμαι όταν βλέπω στο Σύνταγμα λαμπάκια χυμένα πάνω σε δέντρα και από κάτω αντί για όμορφα πακέτα με τις κορδελίτσες τους,άστεγους με το χέρι απλωμένο να επαιτούν .Φέτος δε στόλισαν στο Σύνταγμα το μεγάλο επιβλητικό εκείνο δέντρο που με την λάμψη του σε έκανε να ξεχνάς τα σημαντικά προβλήματα και σε παρέσερνε σε ένα χριστουγεννιάτικο παραμύθι.
Ας κάνουμε κάτι διαφορετικό αυτά τα Χριστούγεννα.Όχι άλλες φουσκωμένες γαλοπούλες και τραπέζια έτοιμα να σπάσουν από το βάρος των ορεκτικών.
Όχι άλλα άσκοπα πανάκριβα δώρα στα μικρά παιδάκια που σε 3 μήνες θα τα έχουν αχρηστεύσει. 
Ας δούμε την πραγματική ουσία των μικρών πραγμάτων που μπορούν να μας κάνουν ευτυχισμένους και ας κάνουμε κάτι για να γίνει αυτός ο κόσμος καλύτερος.Έτσι κι αλλιώς...αυτό δεν είναι το νόημα των Χριστουγέννων; 
Η αλήθεια είναι ότι εμένα μου έλειψε να αποκοιμάμαι κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο περιμένοντας να δω τον Άγιο-Βασίλη,να τσιμπάω από τα μπολ της μαμάς ξηρούς καρπούς βλέποντας για 22η φορά το "Μόνος στο σπίτι"(το ένα που είναι πραγματικά αστείο) να πηγαίνω στην Πλατεία Αριστοτέλους και να μετράω πόσα ελαφάκια έχει κατά μήκος της και από τα ηχεία να ακούγονται γιορτινά τραγούδια.Χωρίς γεμισμένες τσάντες.Απλά μια βόλτα το πρωί δίπλα στον Θερμαϊκό με τους ανθρώπους εκείνους που δεν χρειάζεται να μιλάτε για τίποτα κι όμως περνάτε καλά. ...


(οι φωτογραφίες που ήταν και η αφορμή να γράψω αυτό το κομμάτι τις βρήκα σε αυτή την ιστοσελίδα : 
http://www.boston.com/bigpicture/2011/12/homelessness_around_the_world.html )

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου