9.5.12

Το παλιό Λούνα Παρκ.

Καθόμουν και κοιτούσα την μεγάλη σκουριασμένη ρόδα,στην είσοδο του ερημωμένου λούνα παρκ.
καθόμουν κάτω οκλαδόν και ένιωθα τον αέρα να ανακατεύει τα μαλλιά μου ,σαν τις σκέψεις μου που ήταν ανάκατες στο μικρό μου κεφάλι.
μικρά κομματάκια άμμου από την διπλανή παραλία έμπαιναν μες στα μάτια μου και δεν ήμουν σίγουρη αν έκλαιγα γι'αυτό ή για την ανεξέλεγκτη μελαγχολία που με είχε πιάσει.
Σαν κοριτσάκι,που συνήθιζα να πηγαίνω,αυτός ο δικός μου ο παράδεισος απλωνόταν στα μάτια μου ,γεύσεις μα και μυρωδιές από το μαλλί της γριάς και από τις καραμέλες πλημμύριζαν το κεφάλι μου και εύθυμες  φωνές από παντού με έκαναν,χωρίς κανέναν ιδιαίτερο λόγο,χαρούμενη.Χαχ.μακάρι να μπορούσα να ήμουν τόσο ανέμελη και τώρα.
σε ένα άλλο λούνα παρκ αυτή τη φορά,αναλογίζομαι όλα αυτά που έρχονται και φεύγουν ,τον καιρό,που κυλάει σα ρυάκι και φεύγει και αφήνει πίσω του σπασμένα κομμάτια από σχέδια που κάναμε,σαν κομμάτια από παζλ,που όμως είναι αδύνατον να τα ταιριάξεις,τόσο διαφορετικά και παράτερα μεταξύ τους.
μια πεταλούδα κάθισε στα μαλλιά μου.Γύρισα και την κοίταξα.Tόσο δα πραγματάκι,όμορφο και απλό.
σα τις καθημερινές χαρές τις ζωές ,μικρές και απλές.
δάγκωσα για λίγο τα χείλη μου , και αμέσως σκέφτηκα την γεύση των δικών σου χειλιών-τα δάγκωσα πιο δυνατά,εκεί που με φίλησες τελευταία φορά μπας και μπορέσω να σε νιώσω...(οι απλές χαρές της ζωής που λέγαμε)
Σηκώθηκα και πλησίασα το παλιό τρενάκι. έξυσα λίγο με το νύχι μου τα σκουριασμένα σίδερα του και χάιδεψα την πλάτη ενός καθίσματος.Σκόνη.όπως και τα περισσότερα όνειρα μας,που έγιναν σκόνη ,σκορπίστηκε στον αέρα που φύσαγε δυνατά.
Τα κύματα δίπλα έσκαγαν πάνω στα βραχάκια που μαζί καθόμασταν και με τάιζες στο στόμα τις ίδιες καραμέλες που αγόραζα πιο μικρή,τότε είχα κοτσιδάκια,τώρα τα μαλλιά μου ανέμελα στριφογύριζαν χορεύοντας έναν άγριο χορό με το τέμπο της θυμωμένης θάλασσας.
Kατέβηκα στην αμμουδιά,και άρπαξα ένα ξερόκλαδο,για να αφήσω τις σκέψεις μου,έστω πάνω στην άμμο χαραγμένες...ακούω το κύμα,να τρώει την άμμο και ο αφρός του να σβήνει λέξεις που πρόχειρα είχα χαράξει...
με τις σκέψεις μου να τρέχουν μπροστά στα μάτια μου,σαν παλιά ασπρόμαυρη ταινία η ώρα πέρασε,ο λίγος κόσμος γύρω μου έφυγε(πάλι μοναξιά)...νύχτωσε.ανοίγω την αγκαλιά μου και σε περιμένω να πέσεις όπως τα αστέρια πέφτουν στον ουρανό,μια νύχτα σα κι αυτή που τα χέρια μας τυλίχθηκαν.
Θα ήθελα να σου πιάσω το χέρι και να σε ρωτήσω,για τον κόσμο,για τα αστέρια ,που χάνονται όταν έρχεται το πρωί και που κρύβουν την λάμψη τους την τόσο δυνατή;
Θα ήθελα και εσύ να σφίξεις το δικό μου και να μου πεις ένα παραμύθι όμορφο με γλυκό τέλος για να νιώσω ασφάλεια μετά.
Τέτοιες παλιές εικόνες φθοράς και απόλυτης μοναξιάς,αυτές τις σκέψεις μου φέρνουν στο μυαλό.
Ξεκίνησα την βόλτα μου,για να καθαρίσει το κεφάλι μου και τελικά πιο πολλά ερωτήματα μου δημιουργήθηκαν.
Ένας κόμπος στο στομάχι μου με έκανε να σηκωθώ.Άρχισε να βρέχει.σταγόνες μούσκεψαν το πρόσωπο μου και με ξύπνησαν.Τίναξα την άμμο από τα μαλλιά μου και από τις παλάμες μου.Έβαλα λουκέτο στις άσχημες σκέψεις,"δεν έχει σημασία"μονολόγησα και πήρα τον δρόμο του γυρισμού.Μέσα στην νύχτα ,το παλιό λούνα παρκ απλά έδειχνε κλειστό,και όχι παραμελημένο και έρημο.Αυτό θα΄ναι το κόλπο σκέφτηκα.Να τα βυθίζεις όλα στο σκοτάδι.Και ανέβηκα την ανηφόρα που οδηγεί σπίτι μου...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου