11.5.12

Οι αναμνήσεις ενός βατράχου

Μέσα από την καρδιά μου,μου λείπουν τόσο πολύ,τα απογεύματα του Σαββάτου που δεν είχαμε μία
 και αράζαμε στο μικρό μπαλκόνι μου με αυτοσχέδια κοκτέηλς.
Μιλούσαμε για τα πάντα,επιθυμούσαμε τα πάντα ,ήμασταν ελεύθερα πνεύματα 
και τόσο διαφορετικά που συμπληρωνόμασταν!


Σχεδιάζαμε ταξίδια μακρινά αλλά πραγματοποιήσαμε τα κοντινά,
και με την φαντασία μας,ένα έρημο νησί το κάναμε παράδεισο 
και γλεντήσαμε μέχρι το πρωί!
Μεθυσμένες τα περισσότερα κρύα βραδιά,
γυρνούσαμε σπίτια μας και μας πλημμύριζε η μυρωδιά του κρασιού και μια αίσθηση ανεμελιάς.


για όλα τα κλάματα που ρίξαμε μαζί
για όλα τα μυστικά που έχουμε πει(επίσης μεθυσμένες)
για τις βουτιές που κάναμε σε καταγάλανα νερά κρατώντας την ανάσα μας 
για όλα τα γέλια που η κοιλιά μας πόνεσε  και πέφταμε κάτω
για όλα τα βραδιά που μέναμε μέσα και μιλούσαμε όλο το βράδυ.και την επόμενη,της εξεταστικής,πατώναμε αλλά δε μας ένοιαζε!
είχαμε γρασίδι,καφέ και τσιγάρα! 
 αναλύσεις μέχρι να πεις "έλεος" σε καφενεία και μπαρ


Κάθε τραγούδι το κάναμε δικό μας σε μαγαζιά με καραόκε,
αλλά και σε ταράτσες ξενοδοχείου.
ανεβήκαμε σε βράχους και εκεί με κιθάρες και μεγάλα χαμόγελα τραγουδάγαμε τόσο μελωδικά και ανέμελα,
χορός τρελός,ροκ και ελεύθερος στην Αβραμιώτου και στην καντίνα

όπως ταίριαζε στην ηλικία μας και στο πνεύμα μας.
ο πάγος δε μας ταίριαζε,
δεν ταιριάζει στα πρόσωπα μας ,
στην ιδιοσυγκρασία μας ,
στο ταμπεραμέντο μας.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου