28.6.12

The Balcony

Και εκεί που ένιωσα την κρύα ανάσα του χάρου πάνω από το σβερκάδι μου την ώρα που άφηνα την τελευταία μου ανάσα πάνω από την αγαπημένη πράσινη λεκάνη της τουαλέτας μου,αποφάσισα πριν τα τινάξω τελείως,να σας μιλήσω για τους "λατρεμένους μου γείτονες".
Αυτούς που παίζει να με έχουν δει με τα εσώρουχα από την μπαλκονόπορτα τόσες φορές που πλέον δε τους προκαλεί αίσθηση,(η φάση είναι : ρε μαμαααααααααααααά,πάλι δεν έκλεισες το παντζούρι,πριν βγω από το μπάνιο;;;),αυτούς που με έχουν δει να χορεύω με την σφουγγαρίστρα μου,όταν με πιάνει η νοικοκυροσύνη,και αποφασίζω να πλύνω το μπαλκόνι και αυτοί που όσοι έχουν ακόμα την ακοή τους με έχουν ακούσει να τραγουδάω LadyGaga 2 η ώρα το βράδυ.
 Ο αγαπημένος μου τύπος είναι ο cult παππούς,ο οποίος έχει ένα μικρό κασετόφωνο,το οποίο παίζει να κατασκευάστηκε την ίδια περίοδο με την εποχή του Νώε και όλη μέρα από το πρωί μέχρι το βράδυ,που θα ξεραθεί στον ύπνο,παίζει αξέχαστες επιτυχίες σε φάση "ας ερχόσουν για λίγο μοναχά για ένα βράδυ" και "με αεροπλάνα και βαπόρια" στη ΔΙΑΠΑΣΩΝ ΛΕΜΕ κάθε μέρα εδώ και 4 χρόνια που μένω σε αυτή την πολυκατοικία.
 Με το χιπστεροκασετοφώνο(vintage καταστάσεις και έτσι) έχει αναπτύξει μια ανταγωνιστικότητα ο παπαγάλος της κυρίας Ν. από δίπλα που στανταράκι είναι κουφή αλλιώς δεν εξηγείται το πως με εμένα δiπλανή της και τον παπαγάλο στο μπαλκόνι της δεν έχει τρελαθεί ακόμα.Το πολύ γνωστό,σε όλους μου τους φίλους που έρχονται κατά καιρούς να κοιμηθούν στο παλάτι μου ή που φιλοξενώ,"κακό πουλάκι" κράζει όλο το πρωί μέχρι να βγει η κυρία Ν. και να το σκεπάσει κάνοντας με να θέλω να βγάλω τα αυτιά μου με τα ίδια μου τα χέρια και να τα καταπιώ για να μη ξανακούσω ποτέ αυτή τη μελωδική φωνούλα(κάπως έτσι πρέπει μάλλον να νιώθει και όποιος κάθεται δίπλα μου και του μιλάω).Αγαπημένες του φράσεις είναι η πολύ γνωστή ατάκα,στην οποία ανήκει την ύπαρξη της μια άλλη ατακάρα "είναι κακό νινάκι","είσαι κακό πουλάκι"και "τί θέλεις και φωνάζεις;τί θέλεις και φωνάζεις;;;"(το παιδί ο,τι ακούει θα πει!)
 Τώρα όμως τα πράγματα θα πάρουν μια σοβαρή τροπή καθώς στο τραπέζι(λέμε τώρα)θα πέσει το θέμα του φαγητού!!!Και μάλιστα του καλού φαγητού.Γυρνάς απ'εξώ ή έστω έχεις πεθάνει μέχρι τις 5 το πρωί στο διάβασμα ή και έστω έχεις λιώσει στις αμερικάνικες σειρές και ανοίγεις την μπαλκονόπορτα να μπει καθαρός αέρας....Και τότε σου έρχεται και το νιώθεις.Μυρουδιές από τον φούρνο που μόλις άρχισε να ψήνει και να φτιάχνει μπισκοτάκια,πίτες,γλυκάκια κτλ,μπαίνουν μέσα στο σπίτι σου ,μέσα στα ρουθούνια σου και νιώθεις σαν εκείνα τα καρτούν που βλέπαμε μικροί,δηλαδή να τραβάνε από την μύτη οι μυρουδιές τον κάθε ήρωα και αυτός απλά να πετάει με κλειστά μάτια προς την εστία...Η χαρά μου δεν περιγράφεται όταν σκέφτομαι πως με το που ξυπνήσω έχω την δυνατότητα να κατέβω όπως είμαι και να πάω στο φούρνο.Μιάμ!
 Και τώρα ήρθε η ώρα να σας μιλήσω για τον αιώνιο φοιτητή γείτονα μου στο απέναντι μπαλκόνι.
Ο τύπος νομίζει ότι ζούμε στην Τζαμάικα,αν είχε σκύλο σίγουρα θα τον είχε ονομάσει "Μπάφο" και σε κάποια άλλη ζωή ήταν ο Bob Marley.Τρελά ρεμίξ δημιουργούνται,όταν βάζει στο τέρμα όλη την ρέγκε δισκογραφία της παγκόσμιας μουσικής ,καθώς είπαμε το κασετοφωνάκι του παππού δεν κλείνει ποτέ(π.χ."ας ερχόσουν could you be looooooved μοναχά για ενα and be loooooooooooooved)
Από κάτω του ακριβώς μένει ο φοιτητής-dj κάγκουρας μου χώνει όλη μέρα bittes και καμία ένδειξη συνεργασίας δεν έχε φανεί στον ορίζοντα με τον τζιβάτο φοιτητή να χωρίσουν λίγο τα προγράμματα ρε παιδί μου,να μην πέσουμε και εμείς στα βαριά!
 Μεταξύ μας όμως,όσο και να με τρελαίνουν οι γείτονες μου,δεν θα άλλαζα με τίποτα το μπαλκονάκι μου, με τις όμορφες γαλάζιες καρέκλες του και το ασορτί τραπεζάκι,που το βράδυ κάθομαι με ένα ποτήρι σαγκριά και με χτυπάει το αεράκι.Βάζω τις ποδαρούσες μου πάνω στα κάγκελα(χωρίς σαγιονάρες για να μη μου πέσουν)και απλά παρατηρώ τα φώτα των άλλων σπιτιών που ανοιγοκλείνουν,κουρασμένους εργαζόμενους να έχουν αράξει μπροστά από την τηλεόραση.άλλους πιο μελαγχολικούς να ακούνε μουσική και μερικούς προβληματισμένους να κοιτάνε τον ουρανό..



2 σχόλια: