28.3.13

-4- (ή και 5)

Κάθομαι πάλι στην πράσινη καρέκλα μου,στην ίδια θέση που ήταν από το πρώτο έτος προσπαθώντας να παίξω ένα παιχνίδι(ποιο άραγε...;!)
το αεράκι όμως δε με αφήνει σε ησυχία ,έχει θυμώσει που το τέλος του Μάρτη είναι αναποφάσιστο και μια μας κάνει ζέστη και μια  κρύο και οι άνθρωποι σταμάτησαν να γκρινιάζουν για την κίνηση στη παραλιακή,τα αμέτρητα capcake-άδικα και για τα frozen yogurt που ξεπήδησαν από το πουθενά ξαφνικά σε όλη την Αθήνα σα μανιτάρια.Λες και δεν είχαν πιο σημαντικά προβλήματα ή έστω προσπαθούσαν να τα θάψουν κάτω από παιδιάστικες γκρίνιες.
 Μου θυμίζει ψαρωτικά βράδια α΄ έτους,που έζησα στην πρωτεύουσα της τρέλας,τότε που είχα κόκκινα μαλλιά "παθιάρικα"-όπως και η ψυχή μου ήταν γεμάτη πάθος για καινούργια καθημερινότητα- και πολύχρωμα χειροποίητα βραχιόλια που δε ταίριαζαν μεταξύ τους με την πρώτη ματιά , αλλά αν κοιτούσες προσεχτικά με τα μάτια της τρέλας θα έβγαζες το νόημα.
λιώνοντας σόλες από τα πρώτα μου σταράκια περπατούσα στα στενά της Πλάκας με τα μεγάλα γκράφιτι να με αγκαλιάζουν ,πολύχρωμα και γεμάτα ζωντάνια σα και μένα.
Θυμάμαι τα βράδια,πριν αποκοιμηθώ στο κρεβάτι που φαγώθηκα να το πάρω γιατί "ήταν σαν της Μαρίζας,από το <<Θα Βρεις Τον Δάσκαλό Σου>> , ανυπομονούσα να ξημερώσει και να κάτσω μία ώρα μπροστά από τη μεγάλη μου ντουλάπα,στήνοντας  όσους με περιμένουν για καφέ ή στο μετρό,διότι εδώ δεν είναι Θεσσαλονίκη και δε θες μόνο 10-15 λεπτά για να πας από το σπίτι σου εκεί που θέλεις,αποφασίζοντας τι θα βάλω-ήθελα τόσο πολύ να είμαι ξεχωριστή μέσα στη σχολή με το συντριβάνι.
Το κολάζ που έχω στον τοίχο είναι σα το κολάζ της ζωής μου εδώ.Εδώ έμαθα να ακούω καινούργιες μουσικές και να χορεύω χωρίς να με νοιάζει ποιος κοιτάει κι αν θα του αρέσει ή όχι ο χορός μου,να βασίζομαι στα πόδια μόνη μου,ακόμα και όταν τα χαστούκια που με ταρακουνούσαν ήταν πολύ-πολύ μικρά αλλά και όταν ήταν πολύ πολύ μεγάλα,να στηρίζω εγώ τον ίδιο μου τον εαυτό όσο βαρύ φορτίο κι αν ήταν/να μάθω πως πρέπει να αγαπώ το "εγώ" μου ,μέσα σε μια πόλη με τελείως άγνωστους ανθρώπους με την μάσκα των μελλοντικών φίλων εγώ να δίνω το 100% του εαυτού μου ...
Κάθε χειμώνας μελαγχολικός και τόσο γλυκός,με το ξύπνημα και η μυρωδιά του καφέ.Ο ήχος που κάνει το λαπτοπ όταν ανοίγει και η μουσική που με συνοδεύει μέχρι να ετοιμαστώ.
Κάθε χειμώνας μου έφερνε νωρίς το "δώρο" των Χριστουγέννων μου σε ένα πολύπλοκο πακέτο που ήθελα με μανία να το ανοίξω όσο δύσκολο κι αν ήταν-και τις περισσότερες φορές τα κατάφερα ξέρετε...
Κύλησαν τόσο γρήγορα αυτά τα 4 χρόνια σα ρόδα που κατρακυλάει σε κατηφόρα με πέτρες για εμπόδια και καρφιά και αγκάθια και άλλοτε λεία και απαλή σαν μεγάλος κάμπος.
δε θα αδειάσει αυτό το σπίτι γιατί εγώ κάθε φορά που θα το θυμάμαι θα ακούω γέλια φίλων παλιών και νέων,φωνές να μπλέκονται μεταξύ τους ,φωνές που περνούσαν-ή έδειχναν έστω ότι περνούσαν καλά.Θα θυμάμαι πάντα ότι για αρκετές βδομάδες στο πρώτο έτος,πηγαίνοντας σχολή,πάντα μετρούσα από μέσα μου τις 9 στάσεις που κάνει το λεωφορείο,από το σπίτι μου,μέχρι να φτάσει πάντειο.Θα θυμάμαι φωτογραφίες με φίλους παγωμένες στιγμές ευτυχίας,την ώρα που τραβήχτηκαν αυτό το ζεστό αίσθημα της συντροφικότητας.Θα θυμάμαι επίσης και την διαδρομή από το σπίτι μου στο 040 σχεδόν κάθε μέρα ,να βάζω στα αυτιά μου τα ακουστικά από το ροζ mp3 μου-αντέχει καλά η μπαταρία του ακόμα και μετά από 4 χρόνια,και να ακούω τραγούδια μέχρι να φτάσω στο προορισμό μου
Και θα θυμάμαι εικόνες από πάρτι γενεθλίων,μαζώξεις συμφοιτητών ή μοναχικών σαββατόβραδων με κάποιο φίλο.
Θα θυμάμαι τον ήχο που κάνει το χτυπητήρι του καφέ και των ποπκορν που ετοιμάζω για την ταινία,γιατί χωρίς ποπκορν δεν βλέπω καμία ταινία!!!
Θα θυμάμαι πάντα την βόλτα που κάνω από τον σταθμό του Θησείου μέχρι τον Κεραμικό με τα πόδια,βλέποντας ένα πανέμορφο τοπίο μακριά από το στερεότυπο του κέντρου μιας πόλης για να πάω να αράξω Hoxtonάρα ή να χορέψω μέχρι να χάσω 4 κιλά από τον ιδρώτα στο Κ44 ή για μια χαλαρή μπυρίτσα στο Gazoline.

Τα μαλλιά μου τώρα είναι καστανά,γύρισα στην πραγματική μου ταυτότητα σα να λέμε εδώ.Βρήκα τον εαυτό μου εδώ.
Ευχαριστώ πολύ όλα όσα συνέβησαν εδώ γι'αυτό. ...
Ευχαριστώ για το ταξίδι ...
Ευχαριστώ για τις έντονες στιγμές
Ευχαριστώ για τις νύχτες που ήταν σαν να βγαίνουν από ρομαντική ταινία και τις μέρες που ήταν σαν να βγαίνουν από κωμωδία.
Ευχαριστώ που προχθές γυρνώντας από έξω είδα μια μικρή ομάδα ανθρώπων να χορεύουν,σε ένα παρκάκι στο Θησείο,βαλς μετά μουσικής,μέσα στη νύχτα...
Ευχαριστώ τους γείτονες μου που 4,5 χρόνια,με άκουγαν να γκαρίζω ή να τραγουδάω στις 3 το βράδυ,
χωρίς να μου κάνουν έξωση
.
Ευχαριστώ την κάποια αυτή μοίρα που μου τα'φερε έτσι.


Τώρα Κ44

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου