19.9.12

Σκέψεις ενός εφτάχρονου ανθρώπου

Μαμά γιατί δε πάμε πλέον στο λούνα πάρκ με τα μεγάλα πολύχρωμα φώτα;
Γιατί ο μπαμπάς έρχεται κάθε απόγευμα και ξαναφεύγει το βράδυ και είναι συνέχεια κουρασμένος;
γιατί στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς κάνει συνέχεια κρύο;και που είναι το μεγάλο βάζο,εκείνο με τις καραμέλες τις ζαχαρωτές;
Γιατί δε πας άλλο στη δουλειά και γιατί δε μου κάνετε ένα αδερφάκι;
μερικά παιδιά στο σχολείο έχουν καινούργια τσάντα με ζωγραφιές,θέλω και εγώ
και γιατί δώσαμε τον Μάικ το σκύλο μου;μου λείπει...
γιατί μαμά είσαι συνέχεια με φρύδια σουφρωμένα και δε μιλάς πολύ;καιρό έχω να σε ακούσω να τραγουδήσεις λίγο,έχεις τόσο όμορφη φωνή
γιατί τα καλοκαιρινά βράδια δε μαζευόμαστε στο κιόσκι του θείου να φάμε όλοι μαζί όπως παλιότερα;
γιατί δε με πηγαίνεις βόλτα στη παραλία να πάρω λουκουμάδες ή μαλλί της γριάς;
γιατί μαμά όλη την ώρα κοιτάζεις διάφορα χαρτιά και δε παίζεις άλλο πια μαζί μου
κουράζομαι να περπατάω μεγάλες αποστάσεις θέλω να ξαναπάρουμε αυτοκίνητο και να βγάζω έξω το κεφάλι μου,να με χτυπάει ο αέρας και 'συ να μου φωνάζεις "βάλε μέσα το κεφάλι σου παιδάκι μου,θα στο πάρει καμιά μπουλντόζα!!!"
Η φίλη μου η Αρετή σταμάτησε να έρχεται στο φροντιστήριο αγγλικών και μου λείπει-δε ξέρω γιατί όμως.
Τι είναι αυτή η κρίση μαμά και γιατί σε κάνει τόσο στεναχωρημένη;
αν σε πείραξε θα τη δείρω!!!
Κι αν εξαιτίας της δε βλέπω τον μπαμπά μου την μισώ.
Μου είπες,"τα Χριστούγεννα μπορεί να μη σου φέρει δώρο ο Άγιος Βασίλης" έχει κι αυτός προβλήματα λογικά...
Εγώ το μόνο δώρο που θέλω είναι να ξανάρθει νωρίς ο μπαμπάς στο σπίτι και να έχει αγκαλιά τον Μάικ και 'συ να τραγουδήσεις όπως παλιά να γεμίσει το σπίτι φως,χαρά και ζεστασιά
βαρέθηκα να είσαι κακομούτσουνη,εξ'αιτίας κάτι μικρών χαρτιών με ζωγραφιές πάνω,επειδή δεν έχεις πολλά.
θα πάω στο δωμάτιό μου,να σου ζωγραφίσω πολλά από αυτά,να στα κόψω να τα έχεις,αν αυτά θα σε κάνουν χαρούμενη
και θα δώσω και στον παππού και στη γιαγιά και στην Αρετή να τα παίζουμε όλοι μαζί
και στο θείο να στήσουμε ένα μεγάλο χορό στο κιόσκι και όλα να είναι όπως παλιά...

το πιο σημαντικό στη ζωή είναι ο,τι κι αν συμβαίνει να κρύβουμε κάπου εύκαιρα ένα χαμόγελο γι'αυτούς που μας χρειάζονται,με όσο κουράγιο μας έχει απομείνει.



1 σχόλιο: