22.9.12

Μια συζήτηση με λεμονάδα

-και ποια είναι τα πιο ωραία παραμύθια στη ζωή; 
τον ρώτησε και ήπιε μια γουλιά από την παγωμένη λεμονάδα της
-τι ακριβώς με ρωτάς με αυτό;της απάντησε κοιτώντας την βαθιά μέσα στα μάτια,τρυπώνοντας μέσα στην ψυχή της,με το διαπεραστικό του βλέμμα
-είναι αυτά που έχουν όμορφη μουσική ή μήπως αυτά που έχουν έντονα χρώματα;μήπως δεν είναι τίποτε από αυτά,αλλά εκείνα που έχουν αστείους χαρακτήρες;γιατί δε μπορώ να δεχθώ ότι όλα τελείωσαν καλά και ζήσαμε εμείς καλύτερα,είπε και έσπρωξε το αναπηρικό της καροτσάκι-ίδιο με κόλαση,ίδιο με φυλακή για αυτήν,πιο κοντά στα κάγκελα του μπαλκονιού
της χάιδεψε τα μαλλιά,την αγκάλιασε και την τράβηξε κοντά του
-όχι δεν είναι τίποτα από αυτά,πολύ καλά το είπες.τα καλύτερα παραμύθια είναι αυτά που σου αφήνουν μια γλυκόπικρη γεύση,αυτά που δεν έχουν τέλος,και βάζεις το δικό σου,σύμφωνα με τα όνειρα σου,με το τι θες από την ΔΙΚΙΑ σου ζωή,όμορφα παραμύθια είναι αυτά που σε αφήνουν με ένα αίσθημα ελπίδας.τελειώνουν σε ένα ευτυχισμένο σημείο γιατί αλλιώς δε θα ήταν παραμύθια θα ήταν η ζωή μας,η καθημερινή,η δική σου-η δική μου..όλων
 σήκωσε το κεφάλι της και τον κοίταξε με ένα βλέμμα απορίας λέγοντας του
-μα εγώ πιστεύω πως είναι παραμύθια επειδή έχουν μαγεία,ενώ στην ζωή εδώ δεν υπάρχει μαγεία..
-ΤΙ ΛΕΣ!!ΜΑ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΣ.!!!της είπε και πετάχτηκε από την τσίγκινη καρέκλα του,πώς μπορείς να μη βλέπεις την μαγεία;
μαγεία είναι που σε έχω ακόμα δίπλα μου και παραλίγο να σε χάσω ,μαγεία είναι που κάθε μέρα ο ήλιος ανατέλλει και μας φωτίζει και μας ζεσταίνει σε έναν κόσμο ψυχρό,μαγεία είναι ότι άνθρωποι μπορούν και γράφουν όμορφα στιχάκια να  σου τα τραγουδάω από το τηλέφωνο όταν είσαι μακρυά και συνθέτουν μουσική και τραγούδια που ακόμα και χωρίς λόγια μπορούν να σε κάνουν να νιώσεις χαρούμενη ή μελαγχολική..!
 του χαμογέλασε διστακτικά και κατάλαβε τι εννοούσε.ήταν μια μέρα δροσερή ,λίγες βδομάδες μετά το  μεγάλο της ατύχημα,το οποίο την άλλαξε τόσο πολύ.
-λες να με βοηθήσει η μαγεία να μπορέσω να ξαναπερπατήσω κάποια στιγμή και να ξανακολυμπήσω και να ξαναχορέψω;
 έσκυψε κοντά της ,μάζεψε τα χέρια της ,τα μικρά και λεπτεπίλεπτα χέρια της μέσα στα δικά του ,τα φίλησε και με μια απότομη αλλά σίγουρη κίνηση την πήρε στα χέρια του
-μα μπορείς να χορέψεις,της είπε
έβαλε από το απέναντι καφέ ένα κομμάτι εποχής και ανάμεσα σε γλάστρες με ανθισμένα λουλούδια ,έπιπλα μπαλκονιού και κλουβιά με πολύχρωμα μικρά πουλιά άρχισε να την χορεύει, με το φεγγάρι για μοναδικό προβολέα τους ,που δημιουργούσε ασημένιες αντάυγιες στα σπαστά μαλλιά της. 
γελούσανε και ι δύο μέσα από την ψυχή τους και έσπασαν την φορτισμένη ατμόσφαιρα της νύχτας...

2 σχόλια:

  1. δημιουργεί υπέροχες εικόνες - έχει την τέλεια περιγραφή, κυρίως στο τελείωμα. φανταστικό

    ΑπάντησηΔιαγραφή