2.10.12

κιτρινιάρικα σπασμένα φύλλα


άδειος θερινός κινηματογράφος
τι θερινός δηλαδή;φοράω ήδη την πλεκτή μου ζακέτα και μάζεψα τα πόδια μου κοντά στο σώμα μου να ζεσταθώ
ένα τσίγκινο κουτάκι μπύρας,φθηνής,από το περίπτερο
μόνο εγώ και οι ασπρόμαυροι χαρακτήρες που κλαίνε ,γελάνε,ερωτεύονται
έκλαψα και'γω και το κρύψα σε ένα χαρτομάντιλο
βγαίνοντας από το σινεμά ακούω ένα κρατς
πρώτο σημάδι του φθινοπώρου ένα ξερό φύλλο κιτρινιάρικο αρρωστιάρικο
έγινε κομμάτια κάτω από το βαρύ μελαγχολικό μου βήμα
κρατς-κρατς κρατς-κρουτς,τώρα χορεύω πάνω σε σωρεία φύλλων
ή και φίλων δε ξέρω δεν είμαι σίγουρη και ποτέ δε θα'μαι.
τον έχετε δει τον ουρανό του φθινοπώρου;
περίεργος τύπος,σε μπερδεύει γιατί μία είναι έτσι μία είναι αλλιώς
είχα γνωρίσει έναν τέτοιο τύπο αλλά δεν τον άντεξα και αποφάσισα από τότε πως δε μου αρέσει το φθινόπωρο
κρύφτηκαν οι πεταλούδες,φύγαν και τα ενοχλητικά κουνούπια και έμεινα εγώ-και εσύ
να μετράμε τα κουτάκια από τις άδειες μπύρες που πίναμε το καλοκαίρι έξω από πάρκα και μπαράκια με κατάμεστο κόσμο
και τα πεσμένα φύλλα (ένα, δύο,τρία,.. σαράντα πέντε,πολλά είναι άχ θα σταματήσω)
και τις θερμίδες της "cocacola"
και τα τραγούδια που μας αγγίζουν,να τα ακούμε σε ένα ξύλινο ποτισμένο με υγρασία παγκάκι και στη μέση ένα σακούλι πασατέμπος να μας κόβει την όρεξη 0,90 από το ίδιο περίπτερο
πετρούλα μέσα σε λίμνη από δάκρυα βροχής θυμίζει νησί και εγώ από τα ακουστικά μου να ακούω ραδιόφωνο με τραγούδια μιας ξεχασμένης εποχής
όλα αρχίζουν το φθινόπωρο και τελικά τίποτα δεν αρχίζει απλά συνεχίζεται με διαφορετικούς ρυθμούς.
τελευταίο μπάνιο στη θάλασσα,τελευταίος κόκκος άμμου που κολλάει στην πατούσα μου θα τον διώξω λες και είναι "φτωχός συγγενής"
τελευταίο φόρεμα χωρίς καλσόν και πεδιλάκια με φιόγκους
τελευταίο ποτήρι κρασί στο μπαλκόνι χωρίς φούτερ ζακέτα
και κοίταξα τον ουρανό και είδα ένα αστέρι να μου κλείνει το μάτι...


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου