8.10.12

Must Do.

Την αλήθεια μου όμως εγώ τώρα θα την πω.
Να ανοίγω τα φτερά μου....
Θέλω να φύγω,να μεταναστέψω οικειοθελώς,να πάω να μείνω σε μια χώρα που θα είμαι άγνωστη μεταξύ αγνώστων
Που οι άνθρωποι εκεί δε θα σε κρίνουν , δε θα σε κάνουν παρέα ,δε θα σε ερωτεύονται για αυτό που φαίνεσαι,αλλά γι'αυτό που είσαι μέσα σου.
Δε θα σε κρίνουν ,συνεχίζω, για την μουσική που επέλεξες να ακούς,ούτε για το τατουάζ σου-χωρίς να ξέρουν την ιστορία που μπορεί και να υπάρχει πίσω από αυτό.
Δε θα κρίνουν το περίεργο ντύσιμό σου-από την στιγμή που δεν προσβάλει κανέναν
Ούτε θα σε κοροϊδεύουν σε  κοινωνικά δίκτυα,επειδή δεν είσαι εξίσου ελκυστικός σε σχέση με άλλους,και "τόλμησες" να δημοσιεύσεις φωτογραφία σου.
Θέλω να πάω σε μια χώρα που θα ξυπνάω εκεί,επειδή εγώ το έχω διαλέξει,όχι επειδή οι γονείς μου με μεγάλωσαν ΕΔΩ.
Να κάνω μια δουλειά που αγαπώ χωρίς να φοβάμαι ότι ο θεσμός της έχει διαφθαρεί.
τα όμορφα πράγματα να μην διαρκούν μόνο 15 μέρες για τις διακοπές των Χριστουγέννων
 Να μην φοβάμαι να εκφράσω το εγώ μου και τον εσωτερικό μου κόσμο,σε αντίθεση με εδώ που ίσως και να χλευαστώ...
Θέλω να πάω σε μια χώρα που οι άνθρωποι-gay,bisexoual,κοντοί,πολύ ψηλοί,με παραπάνω κιλά,με πολύ λιγότερα κιλά,είναι όλοι όμορφοι και όλοι μοναδικοί επειδή είναι ο κάθε ένας από αυτούς ξεχωριστός.


Η προσωπική ζωή ενός,να μην είναι θέμα συζήτησης πολλών.
Το κόμπλεξ και η έλλειψη αυτοπεποίθησης να μην είναι η κύρια πηγή χιούμορ των ανθρώπων.
Η διαφορετικότητα να είναι σεβαστή.
Οι επιλογές μας να μην είναι περιορισμένες και άμεσα εξαρτημένες από την ΚΡΙΣΗ.
Κάπου που να τους νοιάζει ο συνάνθρωπός τους και τα αδέσποτα της γειτονιάς και όχι να τους συναντάμε στο δρόμο και να τους αποφεύγουμε,σαν να επρόκειτο να μας πειράξουν.
Θέλω να πάω σε μια χώρα που το να πετάς στο δρόμο το χαρτάκι από το σουβλάκι σου και την γόπα από το τσιγάρο σου είναι ΝΤΡΟΠΗ.
μέσα σε ένα μελαγχολικό αλλά όμορφο περιβάλλον να είμαι άγνωστη μεταξύ αγνώστων,κι όμως να νιώθω τόσο οικεία...
Θέλω να φύγω γιατί εδώ νιώθω ότι μου ψαλιδίζουν τα φτερά...Ότι τα μικρά όνειρά μου ποτέ δε θα γίνουν αληθινά (ένα σπίτι με μεγάλο κήπο,ξύλινο πολύχρωμο,δυο-τρία σκυλιά,ένα καφέ μικρό μέσα στη πόλη που θα χαμογελάει,μια εκπομπή στο ραδιόφωνο....)
Θέλω από την ταράτσα μου να βλέπω μια θέα με σκεπές από κεραμίδια και μια γαλαζοπράσινη λίμνη,ίσως και ποτάμι.
Να διαλέξω εγώ αν θέλω να ανοίκω σε κάποια θρησκεία,και τα παιδιά μου να έχουν την ίδια επιλογή,χωρίς να κατακρίνομαι από τον κοινωνικό περίγυρο.
Να μπορώ να τραγουδάω στο δρόμο όπως γυρνάω σπίτι μου,επειδή απλά είμαι χαρούμενη,χωρίς να με περνάνε για τρελή!
--Να Έχω Το Δικαίωμα Να Είμαι ΑΥΤΗ Που Πραγματικά Θέλω Να Είμαι Χωρίς Να Κατακρίνομαι Από Κανέναν.&- 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου