5.12.12

Τα (γιορτινά) πόδια.




   
Πόδια να τρέχουν πάνω κάτω την Τσιμισκή,πόδια με μπότες ή σταράκια και βιαστικά μπαινοβγαίνουν στα καταστήματα με χριστουγεννιάτικη μουσική και προσφορές.Και άλλα πόδια καθισμένα σε σταντς στην Αριστοτέλους κουνιούνται νευρικά λόγω του καφέ.Άλλα ακουμπάνε το πάτωμα και τρώνε σε μαγαζάκια στην Ικτίνου και στην Κούσκουρα.Το βράδυ πέφτει,τα πόδια φοράνε τα καλά τους και χορεύουν στο λιμάνι ή στην Βαλαωρίτου και περπατάνε στη Συγγρού και βγαίνουν φωτογραφίες στο μεγάλο στολισμένο καράβι και στην γραφική ,λαμπερή φάτνη δίπλα στα αρνάκια και στους τρεις μάγους.
 Την επόμενη μέρα πόδια με χοντρές κάλτσες και καλσόν περπατάν πάνω στα χοντρά χαλιά των σπιτιών τους με άλλα ζευγάρια ποδιών που ανήκουν στους φίλους τους και στην οικογένεια τους.Τα γόνατα ακουμπάν το πάτωμα και παιδικά πόδια ανοίγουν με ανυπομονησία σκίζοντας το περιτύλιγμα,τα δώρα τους και χοροπηδάν πάνω στις μοκέτες.
 Και αυτά τα πόδια τώρα που κάνει κρύο τα βλέπει με τα μάτια του,αυτός που κάθεται με σκισμένα,βρώμικα ρούχα σε μια γωνία Αριστοτέλους και Μητροπόλεως με μια παλιά κουβέρτα συντροφιά και μερικά άψυχα κέρματα.Και δυστυχώς είναι και παιδικά γυμνά πόδια,και γέρικα πόδια και καμιά φορά δεν είναι και καθόλου πόδια είναι κορμός σώματος μόνος του σε μια αναπηρική καρέκλα ,σαν δέντρο χωρίς κλαδιά ,που δεν δεν μπορεί να ανθίσει έτσι κι αλλιώς.Και άνθρωποι μόνοι τους,χωρίς κάποιος να τους πει χρόνια πολλά και να τους ζεστάνει μες στο κρύο απλά με μια αγκαλιά.Άνθρωποι που θεωρούν δώρο Χριστουγέννων όχι ένα προϊόν που θα το βρεις μέσα στα μαγαζιά αλλά ένα χαμόγελο και ένα σπίτι πραγματικό,όχι μόνο με τοίχους αλλά με ανθρώπους που τους νοιάζονται.
 Άνθρωποι που την χαρούμενη μουσική την ακούν μόνο από το μαγαζί που βγαίνει δίπλα από την γωνία που έχουν κάτσει,και τις ευχές μόνο όταν μιλάμε εμείς με κάποιον στο τηλέφωνο...Άνθρωποι που καταλαβαίνουν πως έφτασαν τα Χριστούγεννα μόνο επειδή στολίζουν την πλατεία με όλα αυτά τα πολύχρωμα λαμπάκια και κορδέλες...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου