10.2.13

Η βρεγμένη μάσκαρα στον σταθμό.

Τα χέρια της ήταν κρύα ,όχι μόνο επειδή έκανε παγωνιά και φυσούσε αλλά επειδή είχε σταματήσει η καρδιά της και το αίμα δεν κυκλοφορούσε πια στις φλέβες της.τα κάτω χείλη έτρεμαν αλλά δεν είχε πάρει χαμπάρι.Έμενε σαν άγαλμα από πάγο να κοιτάει τις άδειες γραμμές πλέον του τρένου και όσο ο ήχος από τις ρόδες χανόταν στην ομίχλη τόσο πιο πολύ ένιωθε τον κόσμο να την καταπίνει και να την κάνει να πνίγεται συνάμα.Προσπάθησε να κάνει γροθιά το χέρι της για να κρύψει με μια χειρονομία την απέραντη θλίψη αλλά μάταια,τα δάχτυλα της είχαν παγώσει.Τα έτριψε μανιωδώς πάνω στο τζιν της,όπως τρίβεις ένα λυχνάρι και βγαίνει το τζίνι.Ήθελε πολύ να βγει ένα τέτοιο να κάνει μια ευχή.Αλλά δεν ήξερε τι ευχή ακριβώς.Να μην είχε πάει ποτέ εκεί που ήταν κι εκείνος ώστε να μην γνωρίζονταν ποτέ;Να μην άφηνε να νιώσει αισθήματα για έναν άνθρωπο που ήταν σαν αετός ,δεν έμπαινε σε συναισθήματα-κλουβιά,και πετούσε συνεχώς,ή τελικά να έφευγε πρώτη,πριν φύγει το τρένο και έτσι να μην μείνει εντελώς μόνη της σε μια πλατφόρμα που ήταν αδειανή.Δάκρυα,κρύα και παγωμένα κύλησαν στα μάγουλα της που έκαιγαν.Προσπάθησε να τα συγκρατήσει και έσφιξε τα χείλη.Βροχή.Έπιασε μεγάλη βροχή,έπεφτε πάνω της κάθε σταγόνα,και έκανε την μάσκαρα να τρέχει από τα μάτια της,να ξεπλένεται,όπως θα έπρεπε να ξεπλύνει κι αυτή τις αναμνήσεις μιας περασμένης καλής εποχής.Δεν ήξερε αν έκλαιγε πλέον ή αν ήταν η βροχή,αλλά έμεινε εκεί και οι μπούκλες της βράχηκαν και κόλλησαν στο πρόσωπό της...
Το νερό της βροχής παρέσυρε στην κατηφόρα όλα τα σκουπίδια που είχαν πετάξει εκεί οι ταξιδιώτες,αυτά που ήθελαν προφανώς να αφήσουν πίσω τους και δε τους ένοιαζε για αυτά.Έτσι ένιωθε κι αυτή,σαν μια μεγάλη άχρηστη μπάλα από πράγματα που δε τα θες,και την παρέσυρε και ο αέρας καθώς είχε μέρες να φάει και είχε αδυνατίσει.Στην αρχή δεν έτρωγε γιατί πεταλούδες πετούσαν στο στομάχι της και πήγαιναν να κάτσουν στην καρδιά της που χτυπούσε δυνατά κάθε φορά που τον σκεφτόταν ή την άγγιζε.Μετά ήρθε η αγωνία λίγες μέρες πριν φύγει είχε καταλάβει τι συνέβαινε,όμως δεν ήθελε να ανοίξει την πόρτα της,στην αλήθεια,που την χτυπούσε ασταμάτητα-σαν ενοχλητικός γείτονας,που θέλει αυγά και ζάχαρη.Και τέλος,τώρα είχε στεναχώρια και φούντωση και απορία και όλα τα γιατί του κόσμου ήρθαν και κάθισαν στους ώμους της ,μπέρδευαν τα μαλλιά της και τις σκέψεις της ,την βάρυναν πολύ και δεν την άφηναν να φάει μια γλυκιά σοκολάτα που τόσο της άρεσε.
Κάθισε οκλαδόν σε ένα βρεγμένο ξύλινο μισοσπασμένο,όπως η καρδιά της,παγκάκι και ακούμπησε την πλάτη της στο τσιμέντο του πιο άχαρου χώρου.Δηλαδή,ενός σταθμού τρένων ,που ή θα φύγεις πολύ χαρούμενος για το ταξίδι που θα κάνεις,ή λυπημένος γιατί αφήνεις πίσω σου πράγματα που αγαπάς,και πάντα αυτός που μένει πίσω και ήρθε να σε χαιρετήσει,με την δικαιολογία να σε βοηθήσει με την βαλίτσα,θα έχει μια πικρή γεύση στο στόμα.
Στην περίπτωσή της,ο ταξιδιώτης της,δε θα γυρνούσε πίσω,δεν ήταν ο Οδυσσέας και δεν είχε λόγο να τον περιμένει.Όλα ήταν ξεκάθαρα από την αρχή και ένιωθε ότι αυτή έφταιγε τώρα που έβρεχε,γιατί δεν ήθελε να καθαρίσει την εικόνα στο μυαλό της ,οπότε αποφάσισε να το κάνει η βροχή για αυτήν.
Μέσα σε έναν καταρράκτη συναισθημάτων ,μπόρεσε να βάλει αντίσταση και να σηκωθεί με όσο κουράγιο της έμεινε και να πάει ίσως σπίτι της,ίσως στο λιμάνι να δει πλοία να φεύγουν και ανθρώπους να ζουν το ίδιο σκηνικό και να μην νιώθει τόσο μόνη,ίσως σε ένα σκοτεινό μπαρ να την πλακώσουν οι θόρυβοι και το σκοτάδι,ίσως και να κάνει δυο βήματα και να ξαναγυρίσει για να κοιτάξει μια τελευταία φορά το σημείο που την φίλησε στο μέτωπο,να ζωγραφίσει την εικόνα τους νοερά στο σημείο που στάθηκαν δύο βουβά λεπτά αμηχανίας και ύστερα να φύγει και να αφήσει τον χρόνο,τον αέρα και την βροχή να σβήσουν την εικόνα τους.Το μόνο που ήξερε τώρα πλέον,ήταν πως μπορεί να έδωσε πολλά από τον εαυτό της ,αλλά τι ειρωνεία!Ήταν η κατάλληλη ευκαιρία να τον πλάσει από την αρχή για να μάθει να μην κάνει πάλι τα ίδια λάθη.

5 σχόλια:

  1. Απίστευτο! Συγκινούμαι, νιώθω, θυμώνω...
    Πως μπορεί να σε βρει κάνεις, εάν θελήσει;

    R like rose.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ευχαριστώ πολύ χαίρομαι που οι λέξεις μου γίνονται συναισθήματα.μπορεί να με βρει πίσω από κάθε κείμενο μου,που είναι ξεκάθαρη αντανάκλαση του "εγώ" μου :D
    F like Frog :P

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. έξυπνη και όμορφη απάντηση.

    R.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Φτου φτου, ομορφιά και μελαγχολία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ευχαριστώ γλυκούλα :)<3

    ΑπάντησηΔιαγραφή