2.6.13

Οι ντισκομπάλες

πώς με κοίταξες έτσι
και στα μάτια μας έγινε έκρηξη σαν και αυτή που δημιούργησε το σύμπαν 
χιλιάδες μικρά αστεράκια κίτρινα μπλέχτηκαν στα μαλλιά μας
και ένιωσα σαν ανθός την ώρα που γίνεται και ξεπετάει τα πέταλά του.
και σαν μουσική από λατέρνα που κόβει βόλτες στην παλιά αγορά,
μέθυσες έτσι το μυαλό μου
και εισέπνευσα όλη την άνοιξη μέσα μου
μέχρι που γρήγορα έτσι ήρθε το καλοκαίρι
για να χορεύουμε με την μουσική σου εγω &'συ πάνω σε χρυσή άμμο καυτή
                  ..........................

-πως μου μίλησες έτσι
και η φωνή σου,γάργαρο κρυστάλλινο νερό ήταν
που δρόσισε το σώμα μου,σαν να το απελευθέρωνε από χρόνια φυλακή
και όλες οι ντισκομπάλες ήρθαν και σταμάτησαν από πάνω μας 
μαζί με τον ήλιο τα φώτα τους στόλισαν πολύχρωμα,τα πρόσωπά μας.
και όταν σφιχτά με αγκάλιασες,εγώ άφησα τα χέρια μου προς τα πίσω
-γιατί σε εμπιστεύομαι και αφέθηκα
και έτσι που ήμουνα είδα τον κόσμο ανάποδα και ήταν και έτσι όμορφος
γιατί ήμασταν μαζί.
ένα παιδί πήρε ξυλομπογιές και ζωγράφισε στο τετράδιο του ένα σπίτι,
μια μεγάλη μοβ πεταλούδα και ένα δέντρο
και κρέμασες εσύ μια κούνια με σχοινιά εκεί 
και με 'βάλες πάνω να αιωρούμαι αιώνια στου έρωτα την μέθη.


2 σχόλια: