18.7.13

Μια καλοκαιρινή ημέρα

Το παράθυρο κατεβασμένο μέχρι το τέρμα και ο αέρας χαστούκιζε τα μαλλιά μας που μπλεκόντουσαν ανάμεσα στα γυαλιά ηλίου μας και τα μάτια μας.Το πόδι μου πάνω στο καυτό καντράν και κάθε νύχι του βαμμένο διαφορετικά,τιρκουάζ,κίτρινο,φούξια...
Το βραχιολάκι στον αστράγαλο μου έβγαζε απροσδιόιστη μουσική εξ'αιτίας των κουδουνιών που κρέμονται...

Τραγούδια στο ραδιόφωνο και μετά στο cd player-γιατί δεν έπιανε καλά στις στροφές-
από πίσω μας πρόσωπα γνωστά,αγαπημένα που τα κοιτάς και δε χρει
άζεται να πεις τίποτα απλά χαμογελάς και φτάνει.

Περνάμε μέσα από χωρία,μικρά ηλιοκαμένα σώματα,παίζουν σε μικρές πλακόστρωτες αυλές με τα γόνατά τους μες στις γρατσουνιές,αλλά πολύ που τους νοιάζει,αν ήταν στο σχολείο τώρα ίσως να έλεγαν ότι δεν αντέχουν και πρέπει να πάνε σπίτι,αλλά τώρα σαν να μη τους νοιάζει ο δυνατός ήλιος και η ώρα που περνά,τρέχουν πάνω κάτω και ζωντανεύουν το γραφικό τοπίο.
Περνάμε τώρα από την Στυλίδα ,ένα νησιώτικο τοπίο μέσα στην χερσαία χώρα,με τα φαγωμένα από το κύμα καηκάκια του,τις μικρές μαρίνες να τρίζουν στο βήμα περαστικών ζευγαριών και τα μικρά καφέ του όμοια με αυτά τουριστικού νησιού.
Ο ήλιος έχει αρχίσει να αποχωρεί από το καλοκαιρινό τοπίο και τα χρώματα της θάλασσας αλλάζουν από γαλαζοπράσινα γίνονται κοραλί και πορτοκαλιά ,οι ακτίνες του γλύφουν τα κύματα ,που γίνονται κίτρινα και 'γω σηκώνω λίγο το παράθυρο γιατί έβγαλε ψυχρούλα.
 Στο cd-player τώρα παίζει Moby και έχουμε ηρεμήσει λίγο,ανυπομονούμε να φτάσουμε στην πόλη,από΄κει που φεύγουν όλα τα καράβια με ελπίδες και αγωνία για 5 μέρες απόλυτης ανεμελιάς και ξεγνοιασιάς.Δεν μπορώ να περιμένω να μπω στο καράβι και να κοιτάω φτάνοντας στον προορισμό του τα κατηφορικά οικοδομημένα άσπρα σπιτάκια,με τις νοσταλγικές γάτες που ψάχνουν για ψαροκόκαλα πετάμενα από κάποια εποχιακή ταβέρνα.Δεν κοιτάω την ώρα να βουτήξω στο πέλαγος να με αγκαλιάσει το βαθύ μπλε της θάλασσας και το σώμα μου να μυρίζει αλάτι και ιώδιο και να μην με νοιάζει τι ώρα είναι ,αρκεί ο ήλιος να καίει για να μπορέσω να μαυρίσω.
 Πίσω στο αυτοκίνητο ,τώρα τρώμε ροδάκινα και τα ζουμιά τρέχουν πάνω στα χέρια μας ,αρωματίζοντας τα με καλοκαίρι και δροσιά.Χαζογελάμε γιατί ο οδηγός μας στραβοκοιτάει και λέει με παράπονο "άντε ρε παιδιά,προχθές το 'πλυνα το αμάξι..."και 'μεις σπεύδουμε να βρούμε χαρτοπετσέτες.
Έχει νυχτώσει και ο ουρανός είναι ένα χάρμα οφθαλμών ,δεν κάνει κρύο μα δροσούλα και θα πάμε να περάσουμε την νύχτα πίνοντας παγωμένο άσπρο κρασί.Κόβω μικρά λουλούδια από παρκάκια και τα βάζω στα μαλλιά μου και δένω ψιλά το πουκαμισένιο μπλουζάκι μου.Καθόμαστε στο τσιμέντο που ακόμα καίει,αν και είναι βράδυ και μιλάμε για τα αξιοθέτα που θα δούμε στο νησί,αν και ξέρουμε ότι δε θα πάμε σε κανένα.
Από παντού ακούγονται μουσικές,indie rock,λίγο πιο mainstream,λίγο πιο alternative,μικρές κοπελίτσες ντυμένες σα να ξεπήδησαν από την δεκαετία του '80 ,χαριτωμένες καρικατούρες μιας περασμένης εποχής γελάνε με τα αστεία παλικαριών με σκισμένα φανελάκια και φαρδιά παπούτσια...
Όλος ο χρόνος θα 'θέλα να είναι έτσι και να μιλάμε για όμορφα τοπία.
Όλος ο χρόνος ας ήταν μια καλοκαιρινή βραδιά στο Γκάζι με τζιν σορτσάκια και allstarakia.
Όλος ο χρόνος ας ήταν ατελείωτες βόλτες με το αμάξι και χυμό ροδάκινο.
Όλος ο χρόνος ας ήταν αρμυρά φιλιά στα χείλη και σπαστά μαλλιά από θάλασσα.
Όλος ο χρόνος ας ήταν ξάστερος ουρανός και καυτό τσιμέντο.
Ο,τι καλό κρατάει λίγο,μες στις ψυχές μας κρατάει πιο πολύ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου