20.7.13

χρυσός&ασήμι.

Είμαστε άνθρωποι-οι περισσότεροι τουλάχιστον φαινόμαστε άνθρωποι-που ζούμε σε ένα χωροχρόνο που το εύκολο μας κουράζει.Το απλό και το δεδομένο είναι πολύ μονότονα και κυνηγάμε να ζήσουμε αυτό το δράμα που βλέπουμε στις μεγάλες αίθουσες κινηματογράφου ή διαβάζουμε σε βιβλία το καλοκαίρι σε ξαπλώστρες στην παραλία.
Και καθώς δε μας αρκεί η ασφάλεια,κατά βάθος μένουμε σε αυτήν λόγω της ανασφάλειας,παρ'όλα αυτά,και γκρινιάζουμε μας δίνουν το ασήμι και ψάχνουμε συνέχεια το χρυσό.
 


Κανένας για κανένα λεπτό δεν στάθηκε κάτω από ένα μεγάλο ρολόι να δει πως ο δείκτης των δευτερολέπτων χτυπάει και μεταβαίνει από τη μία παύλα στην άλλη.Σταμάτησε λοιπόν,ποτέ κάποιος να μετρήσει μέσα σε ένα δευτερόλεπτο πόσα μπορούμε να νιώσουμε;Πόσες τρελές και εξωπραγματικές και φανταστικές σκέψεις περνάνε από το μυαλό μας;

Παρατήρησε κανείς μέσα σε ένα δευτερόλεπτο πόσα πράγματα αλλάζουν;Πρόσωπα ,συναισθήματα,μέρα,εβδομάδα,μήνας,έτος.

Κυνηγάμε πάνω σε γραμμές τραίνων το δύσκολο και το ανέφικτο,γιατί πιστεύουμε πως μόνο έτσι θα αγγίξουμε λίγο Χρυσό και αν πέφτουμε κάτω και χτυπάμε κλαίμε και δεν καταλαβαίνουμε ότι εμείς κάναμε το λάθος,αλλά ίσως μια πέτρα που στάθηκε στο δρόμο μας,ο αέρας που μας κούνησε ,το τραίνο που πέρασε και δεν έπρεπε να μας χτυπήσει.
Και στον αέναο αγώνα αυτόν που κάνουμε ,χωρίς να το καταλάβουμε παρασέρνουμε μαζί μας άλλους ανθρώπους που δεν ήθελαν να τρέξουν.Γιατί ξέρετε υπάρχουν και αυτοί οι άνθρωποι που ξέρουν ότι το ασήμι είναι μια χαρά και ότι η ουσία βρίσκεται στις ώρες που χρειάστηκαν για να φτιαχτεί και στα υλικά και στην προσπάθεια και όχι στο πόσο λάμπει και πόσο εντυπωσιακό φαίνεται.

Ζούμε σε μια εποχή που το να είσαι drama-queen είναι μόδα,είναι στυλ,είναι τρόπος ζωής,είναι μουσική βιομηχανία είναι ιδέες που ενστερνίζεσαι για το ανήκειν.
Βάζουμε τον πήχη ψιλά πολύ ψιλά,τεντώνουμε το χέρι μας ,πατάμε στην μύτη των ποδιών μας,βάζουμε από κάτω μαξιλάρια και βιβλία για να φτάσουμε τον ουρανό και μετά πέφτουμε και χτυπάμε και γκρεμοστακιζόμαστε γιατί δεν είδαμε στην πορεία για τον "ουρανό" ότι κάπου εκεί ενδιάμεσα,σε μια μικρή σπηλιά ήταν το ιδανικό που μας χαμογελούσε και μας έδινε το χέρι να πιαστούμε.
Τελειώνει μια σχέση,μια δουλειά,μία φιλία,η φοιτητική ζωή και ΜΠΑΜ αντιλαμβανόμαστε ότι μόλις ζήσαμε και 'μεις την δική μας ταινία.
Σκηνή πρώτη. Φθινόπωρο . Φύλλα ξερά.Μάτια καστανά σπινθιροβόλα. Σκέψεις πολλές,ιδέες ακόμα πιο πολλές ΤΟ ΙΔΑΝΙΚΟ μπροστά τους για τα επόμενα χρόνια.
Σκηνή δεύτερη. Χειμώνας .Χειμώνας στην Ελλάδα μια κρύο μια ζέστη .Χιόνι -όχι. Σκέψεις πάλι πολλές ,ιδέες ακόμα λιγότερες.
Σκηνή τρίτη. Άνοιξη. Το'χεις καταλάβει ,το΄χεις νιώσει οι σκέψεις σου μένουν πολλές έχεις στερέψει από ιδέες , νόμιζες πως ήσουν έτοιμος να φτάσεις το ζενίθ και έφτασες μέχρι την μέση
Σκηνή τέταρτη,τώρα κατάλαβες ότι η μέση ήταν οκ.Είναι καλοκαίρι πιά. Γελάς.Πικρά γελάς. Μάτια καστανά υγρά,σφιχτές παλάμες.Είναι καλοκαίρι.Θα ξεκουραστείς.Θα γύρεις πίσω και θα ξέρεις τώρα πια,ποιον δρόμο να ακολουθήσεις...

2 σχόλια: