7.3.14

Μόνο 2 λόγια. το πιο προσωπικό μου κείμενο.

 Τόσα θέλω να σας πω.
 Χθες μου έκαναν την ερώτηση γιατί εγκληματολογία. γιατί κοινωνιολογία;
 Βρέθηκα σε αμήχανη θέση, πάντα ήξερα μέσα μου ότι απλά θέλω να βοηθάω την κοινωνία,
όπως μπορώ.
 Και μετά θυμήθηκα τι είχα θάψει στο πίσω μέρος του μυαλού μου.
 Θέλω να γίνω ραδιοφωνική παραγωγός. Θέλω όταν ξυπνάω το πρωί, πίνοντας τον καφέ μου να ξέρω ότι υπάρχει κόσμος που θα με ακούει και θα τους κάνω να γελάνε ή να σκέφτονται, ή απλά να τους φτιάχνω την μέρα.
 Θέλω να έχω ένα Kαφέ, χαριτωμένο χουχουλιάρικο το χειμώνα και δροσερό το καλοκαίρι, με έναν κήπο που θα έχει γάτες, να κάνω γλυκά, και να ξέρω τους πελάτες μου.
 Θέλω ένα μικρό σπίτι συμμαζεμένο με αυλή που εκεί θα έχω τον σκύλο μου, ίσως μια γάτα και μία κούνια, με ένα τραπέζι στο κέντρο, να έρχονται πολλοί φίλοι μου να μιλάμε ώρες ατελείωτες.
 Θέλω το δωμάτιο μου να έχει ένα παράθυρο μεγάλο,και δίπλα ένα γραφείο, ώστε όταν θα κάθομαι να γράφω να κοιτάω την αυλή και τον ουρανό και να με εμπνέουν.
 Θέλω απλά πράγματα για την ζωή μου, να εκδώσω βιβλία και έχω ένα ράφι στην βιβλιοθήκη μου με τα δικά μου συγγράμματα.
 -Θέλει πτυχίο για να τα κάνεις όλα αυτά;
 Δε ξέρω και δε με νοιάζει, σπουδάζω για να ανοίξω τους ορίζοντες μου και να μάθω πράγματα που δεν μπορούν να πάρω από αλλού.
 Αυτά θέλω από την ζωή μου. Ακριβώς αυτά.
 Καφέ, Φίλους, Ζωάκια, Μουσική, Χαρά, Βιβλία.
 Δε ξέρω πόσο μακριά είναι ο στόχος μου, αλλά νομίζω ότι αν δεν μου έκαναν χθες αυτή την ερώτηση, ακόμα θα τον έψαχνα στο περίπου.

Υ.Γ. Οι συζητήσεις με τους φίλους πάντα θα ξεκινάνε από το ''πως μαγειρεύεις εσύ τις πατάτες φλαμπέ; '' και θα καταλήγουν στο ''το ξέρεις ότι παίζει να υπάρχουν και άλλοι γαλαξίες με ζωή πριν από μας...''

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου