9.6.14

//καλοκαιρινή βροχή//

Καλοκαιρινό μπουρίνι, έπιασε ξαφνικά εκεί που πίναμε τον καφέ μας, έξω στην αυλή ενός καφέ. Όλοι έτρεξαν να κρυφτούν κάτω από τις πλαστικές τέντες ρεστοράν και κάτω από, ξεθωριασμένα από τον χρόνο, μπαλκόνια.
Εμείς κοιταχτήκαμε και γελάσαμε, γιατί ήταν η πρώτη μας καλοκαιρινή βροχή, και ήμασταν ακόμα σε φάση που μετρούσαμε τα ''πρώτα'' μας.
Τα απλά πρώτα μας, η πρώτη βόλτα μας κρατώντας χέρια,
η πρώτη μας ταινία στο σινεμά,
η πρώτη μας αγορά στο σούπερ μάρκετ,
η πρώτη νύχτα που κοιμηθήκαμε τσακωμένοι και υποσχεθήκαμε να μη το ξανακάνουμε ποτέ,
η πρώτη μας κοινή φορά σε μια πόλη που κανένας από τους δύο μας δεν είχε ξαναπάει.
Οι μέρες, οι μήνες και οι εποχές για εμάς δεν είναι ''χρόνος''.
Είναι απλά επικεφαλίδες στο μυθιστόρημα που έχει γραφτεί για την δικιά μας ιστορία.
Τρίτη 7 Μαΐου: η πρώτη φορά που με είδες με πετσέτα στο μαλλί μετά το μπάνιο.
Δευτέρα 22 Ιουνίου: η πρώτη φορά που ήσουν άρρωστος και σου κρατούσα παρέα μέχρι να κοιμηθείς.
Πέμπτη 5 Σεπτεμβρίου: η πρώτη φορά που με φίλησες στο μέτωπο.
Σάββατο 30 Δεκεμβρίου: τα πρώτα μας κάστανα.
Και το πρώτο μας μπουρίνι Παρασκευή 11 Ιουλίου, ήμασταν για μια βόλτα στην πόλη, εσύ φορούσες πουκάμισο και βερμούδα
, που την σιχαίνομαι-αλλά δε πειράζει, και 'γω μια μπλούζα με πουλιά και τα μαλλιά μου ήταν σε 2 πλεξούδες, που σου αρέσει να τραβάς όταν σου την σπάω σαν να είμαι μικρή μαθητριούλα που έκανα αταξία.
 Και βράχηκαν οι πλεξούδες μου, βράχηκε και η μάσκαρα μου και είχα μαύρα σημάδια στα μάγουλα και εσύ έβαλες τα χέρια σου στον λαιμό μου απαλά, με τράβηξες προς το μέρος σου και με φίλησες εκεί που είχα λερωθεί, για να με καθαρίσεις.
Και εγώ έπιασα με τον δείκτη μου τις σταγόνες που κρεμόντουσαν από την μύτη σου και το πηγούνι σου και τις σκούπισα στην μπλούζα μου.
 Αυτήν την ανάμνηση έχω καμιά φορά πριν πέσω να κοιμηθώ, ούτε το πρώτο μας φιλί, ούτε το πρώτο μας δείπνο στο καλό εστιατόριο, αλλά το πρώτο μας λούσιμο στη βροχή, έτσι που ήμασταν ξεπλυμένοι και τσαλακωμένοι, αλλά πιο όμορφοι από ποτέ, μαζί.
Και σαν ο ήλιος ξαναβγήκε, θυμάμαι καθίσαμε σε ένα πέτρινο παγκάκι, για να στεγνώσουν τα ρούχα μας, και προσπαθούσες να μου φτιάξεις τα μαλλιά που είχαν κατσαρώσει, και σε αγκάλιασα, μύρισα την βροχή ανακατεμένη με το άρωμα σου και έκλεισα τα μάτια, γιατί ο ήλιος με χτυπούσε στο πρόσωπο. Όλοι οι ήχοι από τους ανθρώπους και την κυκλοφορία και τα πουλιά, που ξανακάτσαν στα δέντρα, ταίριαξαν απόλυτα με εκείνη την στιγμή. Το μυαλό μου έκανε zoom out από ψηλά και μας είδα να καθόμαστε αγκαλιά με τα πόδια να πατάνε μικρές λιμνούλες στο πλακόστρωτο και κόλλησα μια ετικέτα με έναν τίτλο σε πλάγια γραμματοσειρά σε αυτήν την εικόνα. ...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου