8.8.14

Η playlist της Θεσσαλονίκης.

Είναι το πρώτο μου καλοκαίρι μακριά από την αδερφή του Μέγα Αλέξανδρου, την πολύχρωμη και ευδιάθετη γοργόνα, που την λένε Θεσσαλονίκη. Ακόμα κι όταν ήμουν φοιτήτρια στην χαοτική και πάρτυ άνιμαλ Αθήνα, πάντα ήμουν χαρούμενη όταν κατέβαινα στο τέρμα των ΚΤΕΛ, στον θόλο ή απέναντι από το σταθμό των τρένων εκεί που ακόμα κάνουν εργασίες για το ΜΕΤΡΟ. Είναι το πρώτο καλοκαίρι που πήγα μόνο για μερικές μέρες στην Θεσσαλονίκη, την μικρή μου πόλη δίπλα στην θάλασσα και 45 λεπτά από την Χαλκιδική, και αλήθεια μου λείπει. Δεν περίμενα ποτέ να το πω αυτό αλλά προχθές καθώς έκανα την εργασία μου, έπεσα πάνω σε μερικά τραγούδια που μιλάνε για την μοναδική συμπρωτεύουσα και αμέσως ένιωσα να μου λείπει ακόμα πιο πολύ.
 Έκανα λοιπόν μια βόλτα μέσα από αυτά στην γενέτηρά μου και φυσικά πρώτο πρώτο με συνόδευσε το γλυκύτατο και χαρούμενο Πάστα Φλόρα του Monsieur Minimal.



 Ο χαλαρός λοιπόν, μουστακάτος ,με κρικάκι στο αυτί, ψηλέας θεσσαλονικιός,μπαίνει μέσα σε έναν όμορφο εφιάλτη, κατά τον οποίο λαμβάνει χώρα μεταμόσχευση της καρδιάς του (πολύ πιθανόν, τσαχπίνα, κοκέτα, θεσσαλονικιά, του την πήρε και μετά πάτησε πάνω της με τα ψηλοτάκουνα της).  Μετά από την εγχείρηση συνεχίζει την ζωή του και μας προσκαλεί να πάμε για ποτάκι στο πανέμορφο, χιπστερ, vintage, μοναδικό του είδους του καφέ-κοκτεϊλάδικο, Πάστα Φλόρα (Darling). Εκεί, καθισμένος στις άσπρες, καγκελωτές, χαριτωμένες καρεκλίτσες διαβάζοντας την εφημερίδα του, πάνω στον πλακόστρωτο πεζόδρομο της Ζεύξιδος , κοσμημένος με μικρούς θάμνους, λουλούδια και ψιλά δέντρα που δροσίζουν την ατμόσφαιρα το καλοκαίρι, γνωρίζει τον έρωτα στα μάτια της σερβιτόρας. Αφού βγαίνουν κάποια ραντεβού (πολύ πιθανόν για φραππεδάκι χαλαρά και μετά για ποτάκι χαλαρά) κάνουν βόλτα στην νέα παραλία Θεσσαλονίκης, απογευματάκι με τον ήλιο έτοιμο να κάνει κι αυτός την βουτιά του στον Θερμαϊκό (ιχ ) αγνοώντας, ιδιοκτήτες σκύλων που έχουν βγάλει τον τετράποδο φίλο τους βόλτα, ποδηλάτες και μικρά γκρουπάκια τουριστών που ζωντανεύουν κάθε μέρα, από την άνοιξη μέχρι το τέλος του καλοκαιριού, την παραλιακή πλευρά της πόλης. Πηγαίνουν για σινεμά στο Ολύμπιον (ελπίζω μετά και για ποτό στο Δωμάτιο με Θέα, που βρίσκεται στο ίδιο κτήριο) στην Αριστοτέλους.
Αυτό που με τρελαίνει πραγματικά, σε αυτό το βίντεο κλιπ είναι ο ίδιος ο Μονσιέ ο οποίος είναι ο γιατρός, ο κυριούλης στο ταμείο του σινεμά, ο σερβιτόρος στο δείπνο κτλ...
το μαγαζί το ίδιο


Νέα Παραλία Θεσσαλονίκης


η Πάστα Φλόρα από μέσα.


η μούρη μου στην Πάστα Φλόρα.

Φυσικά, αυτό που δε θα πρέπει ποτέ να ξεχνάμε για την Θεσσαλονίκη είναι ότι είναι ΡΟΚ. Και δε θα γινόταν τα Ξύλινα Σπαθιά, γεννημένα στην Θεσσαλονίκη το 1990, να βγάζουν pop, electronica και ροκ κομμάτια, με ένα από αυτό να λέει πόσο ωραία είναι στην Ξεσσαλονίκη, δίπλα στα κύματα. (εδώ είν΄ωραία μιστερ.) 




Ακούγοντας αυτό το τραγούδι θυμάμαι τον εαυτό μου να κατεβαίνει από το 32 (ή 32Α) στο τέρμα, στο πέταλο Αριστοτέλους με τους φοίνικες, να κατεβαίνω μέχρι παραλία και να περπατάω και' γω δίπλα στα κύματα. Μετά, πάμε προς τα πίσω, κάνουμε βόλτα μετά την μία το βράδυ γιατί όλα είναι ανοιχτά. Πάμε Καντίνα Τροπικάνα για μπύρες στην στοά αγοράς Κολόμβου, περνάμε απέναντι στην Βαλαωρίτου, εκεί που μαζεύονται όλοι οι φοιτητές θεσσαλονικείς και μη, εκεί που μπορείς να ακούσεις από ροκ μέχρι indie, house, ελληνάδικα και ο,τι άλλο να΄ναι. Εκεί που μπορείς να φλερτάρεις, να ανέβεις στην Ταράτσα (Fragile) για της δείξεις τον ουρανό της Θεσσαλονίκης το βράδυ για να την ρίξεις (κι αυτή συχνά θα απαντάει ''αϊ χάσου βλάκα!'') και να φας, είτε πίτσα στο Pizza Poselli στην Βηλαρά απέναντι από La Doze με τις discoμπάλες του και το μπιλιάρδο του, είτε, λίγο πιο πέρα, στο ''την Λουκανίσαμε'', σαντουιτς με κοτομπουκιές.
Cantina Tropicana. 
Γυρνώντας σπίτι μου, Αμπελόκηπους, από Βαρδάρη, εκεί που πολλά λεωφορεία συναντιούνται και δημιουργούν μια αλυσίδα από πολύχρωμα ογκώδη οχήματα, πιθανόν να δω ''κοπελίτσες'' να κόβουν βόλτες με στενά, φλόου μίνι, για να βγάλουν το μεροκάματο. Ξεσσαλονίκη σημαίνει ξεσάλωμα στην Θεσσαλονίκη και δε θα το αρνηθώ, 8 στις 10 φορές θα ξεσαλώσεις σίγουρα και στο τέλος το ξημέρωμα θα σε βρει κοντά στο Λιμάνι, δίπλα εκεί που είναι το εστιατόριο Kitchen Bar, να πίνεις Fix με δυο τρεις φίλους κοιτώντας από μακριά την ατελείωτη θέα της πόλης, με τον Λευκό Πύργο να αχνοφαίνεται και τα φώτα από το πολυτελές ξενοδοχείο, Makedonia Palace.


La Doze το μπαρ.


Pizza Poselli.


Πανέμορφο Kitchen Bar με απίστευτη θέα στο Λιμάνι.


Makedonia Palace. η θέα από παραλία ή από το λιμάνι.

Αυτό που κάνει φυσικά να νιώθω ακόμα πιο περήφανη για την πόλη μου είναι το γεγονός ότι μεγάλοι καλλιτέχνες σαν τον Μητροπάνο, έχουν τραγουδήσει γι'αυτήν.




   

Το τραγούδι λοιπόν μιλάει για μια από τις ομορφότερες περιοχές του κέντρου της Θεσσαλονίκης, τα Λαδάδικα. Το τραγούδι κάνει λόγο για μία κοπέλα που προφανώς ήταν εκδιδόμενη, μερικές δεκαετίες πριν, την δεκαετία του '70, όταν οι πατεράδες μας ήταν χίππιδες και η περιοχή παρήκμαζε μέρα με την μέρα μέχρι το 1985 που δόξασοι ο Θεός, το Υπουργείο Πολιτισμού ανέλαβε την ανοικοδόμηση της περιοχής. Τα Λαδάδικα, που πήραν το όνομα τους από το λάδι που πουλιόταν εκεί, είναι γραφικά, με νεοκλασικά κτήρια , με πλακόστρωτα στενάκια που βρίθουν από pubs και ταβερνάκια, είναι μια μεγάλη διεθνής κουζίνα και το βράδυ είναι ο,τι πρέπει να κρασάκι ή ακόμα και ποτό σε κλαμπ. Ειδικά το καλοκαίρι, τα φώτα του δρόμου δίνουν ένα πορτοκαλί-κανελί χρώμα στα κτήρια και στις πέτρες στον δρόμο, που χαρίζει μια νότα νοσταλγίας και ρετρό, σαν να βρίσκεσαι σε σέπια φωτογραφία. Εμένα προσωπικά μου αρέσουν γιατί όταν βγαίνω στα Λαδάδικα έχω την αίσθηση ότι βρίσκομαι είτε σε ελληνικό νησάκι είτε σε κάποιο στενό της Ρώμης. Το πρωί τα κτήρια κάτω από το φως του ήλιου, δημιουργούν ένα χαρούμενο κλίμα, καθώς είναι πολύχρωμα με ζωντανά χρώματα. Το αγαπημένο μου φαγάδικο είναι ο ''Ζύθος'', που έχω να επισκεφτώ πολλά χρόνια και ελπίζω να κάνει ακόμα αυτούς τους αγαπημένους μου κολοκυθοκεφτέδες, και μία από τις pub που πήγα μόνο δυο φορές αλλά μπήκε στην λίστα με τα αγαπημένα μου,η ''My Pub'', για δύο λόγους. Πρώτον όταν ζητάς κι άλλα ποπκορν σου φέρνουν και δεύτερον, πίνεις μπύρα ΠΑΝΩ ΣΕ ΒΑΡΕΛΙ ΜΠΥΡΑΣ. BEERCEPTION.


Τα Λαδάδικα.




Φωτάκια στα Λαδάδικα
Θα μπορούσα να ψάξω κι άλλα τραγούδια και να γράφω για ώρες για την Θεσσαλονίκη, αλλά αυτά τα τρία είναι τα αγαπημένα μου, και επίσης το κέντρο και μόνο της Θεσσαλονίκης είναι ένα μωσαϊκό από όλα εκείνα τα στοιχεία που  καλύπτουν όλα τα γούστα, που δεν θα τελείωνα κάποια στιγμή σύντομα σήμερα. Όταν γυρίσω εκεί θα πάω για έναν καφέ με τα καρντάσια μου, θα βγάλω φωτογραφίες να γεμίσω με νέες αναμνήσεις το άλμπουμ σε σοκάκια, στην Σαλονίκη, ξημερώματα.


2 σχόλια:

  1. Αγαπητοί κύριοι,

    Επικοινωνώ εκ μέρους της ομάδας του InThessaloniki.com για την χρήση της προτελευταίας φωτογραφίας σας στο άρθρο

    Η πρωτότυπη φωτογραφία βρίσκεται σε άρθρο του Inthessaloniki στην σελίδα

    http://www.inthessaloniki.com/el/fagito/ana-perioxi/ladadika

    Δεν έχουμε πρόβλημα το να χρησιμοποιείται από τρίτους αρκεί να μην διαγράφεται το "#inthessaloniki" καθώς και να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος προς τον διαδικτυακό μας τόπο (χωρίς την ιδιότητα nofollow).

    Αναμένουμε τις εν λόγω κινήσεις από μέρους σας.

    Πάντα φιλικά καθώς και με βλέψεις για συνεργασία

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αγαπητέ Κύριε Πατσογιάννη,
      κατέβασα την πρωτότυπη φωτογραφία από την ιστοσελίδα "Inthessaloniki''
      Σας ζητώ ξανά συγγνώμη για την παράλειψη
      Ελπίζω σε μιά μελλόντικη συνεργάσια.
      :)

      Διαγραφή